bir ayşegül inci şarkısı. sözleri aşağıdaki gibi olup, klibi için, gün geldi içimizde bir şeyler bitti gün geldi eksildik sol yarımız gitti öğrenci aklım yarım aklım tam takır kuru bakır barkım ilk günkü gibi taze oradaki her anım eskişehir'de tanıştık buluştuk eskişehir'de seviştik savaştık eskişehir'de ilk aşkı yaşamıştık eskişehir'de dağıldık yalandık ahh eskidik bizde ahh masal olduk dilimizde..


onyargının yıkamadığı ve yıkamayacağı bozkırın yalnız kenti


yozgat'tan daha ilgi çekici bir şehir. öyle ki gericilik dışında grotesk özellikleri var. mesela iktidar bu kente robotik alanında buluş yapmak için para akıtıyor ama ortaya çıkan şey mangal yelleyen ya da namaz kılan robot...insan gülmekle ağlamak arasında kalıyor.


beş senedir kalbimde ayrı yeri olan şehir.. tekrar çocuk olduğum, şefkate doyduğum ev. üç saat uykuyla gelen bitkinlikle birlikte yolun sonundaki huzuru düşününce km'lerin koymadığı uykusuzluğun bile tatlı geldiği, pencereden bakarken gene dalıp gittiğim yolculuk.


mevlana türbesi, etli ekmek, alaattin tepesindeki cay bahcesi( sütlü nescafesi enfes )


cumartesi günü ilk kez ziyret edeceğim şehir. ramazan ayı olduğundan yeme icme durumu nasıl? eskişehir'de yaşayan suserlar bilgi verirseniz sevinirim.


hiç kesilmeyen uçak sesleri, tren geçitleri bacalar derken, melankolik bir filme çok rahat mekan olabilecek şehrim


eski halinden eser kalmayan fazla kalabalık,fazla karışık ,kendini bilmez tiplerle doluşmuş şehir . sanki 2 sene önce bile daha bir güzeldi.


karadenizlilerin çok sikinde değil ama siz bilirsiniz. nefret sizi yıpratır, içinizi kemirir; karadenizlilerin bundan haberi bile olmaz.


vakti zamanında babam mevlana ile ilgili bir tespit yaparken, yazılar sözler ihtiyaçlara göre doğar buranın insanında ki hoşgörüsüzlüğü gören mevlana habire hoşgörüden,insan sevgisinden dem vurmuştur,sevin,sayın,insan olun diye cilt cilt yazmıştır demişti, tespitinin doğruluğunu 20 yıldır gördüğüm şehir,böyle bir şey olacağını beklediğimden biletim olduğu halde maça gitmedim beni yanıltmadılar ve şaşırtmadılar,ırkçılık ve yobazlığın mükemmel karışımı bu şehirde vücut bulur,hiç öyle tüm konya değil bıdıbıdı demeyin, ben gördüm yaşadım inanmayan beri gelsin...


yaklaşık 3 hafta önce kısa bir süreliğine gezmeye gittiğim yerdir. topu topu 2 gün kaldım. açıkçası kimileri de gezecek daha güzel yerler varken neden erzurum'a gittiğimi sorup yadırgadılar. ben daha çok herkesin pek uğramadığı ya da gezi yeri olarak bakmadığı yerleri gezmeyi seviyorum. daha önce elbette popüler gezi mekanlarından kapadokya, göreme, ıhlara vadisi'ne, antalya'ya hem de 4 kere gitmiştim. ancak tarihteki yeri, konumu sebebiyle hep gitmek istediğim bir yerdi erzurum. yeterince gezdiğimi ya da gezebildiğimi söyleyemeyeceğim erzurum'da. bir parçam orada kaldı sanki. erzurumlu meşhurlar abdurrahman gazi ve habip baba'yı sordum ilkin gittiğimde. aklıma aşık yaşar reyhani ve ibrahim erkal geldi. her ikisini de andım. allah rahmet eylesin her ikisine de. gider gitmez bir araba kiraladım 2 günlük. hemen gezmeye başlamadan önce bir karnımızı duyuralım dedik. ancak yemek fiyatları erzurum'da olması gerekene göre oldukça pahalı. esnafın bir çoğu çok fırsatçı. akşamüstü çarşıya doğru çıktık. tesbih, oltu taşı filan bakalım diye. herkesten farklı bir fiyat çıkıyor. genelleme yapmak istemiyorum ancak sattıkları şeyi çok övüyorlar. insan kendini tahtakale pazarında sanıyor. esnaf lafı geçmişken yemek konusuna da gireyim. yazdığım gibi, yemekler ucuz değil ancak ev yemekleri veren yerler nispeten daha uygun. diğerleri gereksiz pahalı. cağ kebabı konusunda cadde üstü yerlere girmeyin. çünkü hakikaten pahalı, bu arada bu pahalılık öğrenci kaynaklı muhtemelen. altı üstü erzurum, ne kadar pahalı olabilir ki normalde. cağ kebabı için sipariş verdim. tadı güzel ama öyle ahım şahım bir şey değil bence. getiren garson beni aynı zamanda gaza da getirmeye çalışıyor. yok bu cağ kebabı şiş rekoru 37 imiş. bende o kadar yeme potansiyeli görüyormuş filan. 37 tane yiyen doğruysa bile, yani adam sıkmıyorsa sadece et yemiştir. lavaş ile o kadar yemesi mümkün değil. biz 4 tane şiş yiyebildik lavaş ile. bu arada kebap şişleri öyle büyük filan değil, küçücük şiş tanesi 12 tl. cağ kebabı usulü de sürekli getirmek şeklinde. yani garsona tamam demezseniz, sürekli getiriyor. ilk gün gezmek üzere tabyalara gittik, 93 harbinde savaşının en şiddetli geçtiği yerlerden belki de en başındaki yerdir erzurum. hemen öncesinde şehit mezarlarını ziyaret ettik. daha yeni şehit olanlar dahi orada. ancak sanırım hepsi rütbeli. bu mezarlık bakımlı ve içinde koku verebilen bir ot yaygın. mezarlık içinde sanırım selçuklu döneminden kalma bir kümbet var. tabyalar ise şehit mezarlığına fazla uzak değil. oraya gittik, ancak giriş ücretli. daha önce çanakkale'ye gittiğimde gezdiğim yerlere hiç para verdiğimi hatırlamıyorum. üstelik müze değil açık hava bir yer sonuçta. burada yer alan tabyalar: mecidiye tabyası, aziziye 1, 2 ve 3 tabyaları burada yer alıyor. rampayı çıktıktan sonra meydanlık bir alana geliyorsunuz. burada nene hatun'un elinde balta, sırtında bebek bir heykeli yer alıyor. buradan öncelikle mecidiye tabyası'na gittik. bu tabya diğerlerine oranla oldukça büyüktü. girişinde bir iki tane kuyu var. kuyunun birinde de şu varmış. bir de tünel bulunuyor. bu herhalde mecidiye tabyasına gidiyordu. bu tünellerin birbirleri arasında geçiş sağlamak için yapılmış olması da mümkündür. içeri girişte hemen sağ tarafta bir ocaklık bulunuyor ancak altı boş. yetişmek mümkün değil. herhalde kullanılırken orada bir iskele mevcuttu. içeriyi gezerken insan o zamanki askerlerin nasıl savunma yaptıklarına gerçekten şaşırıyor. tabyaların kasvetli bir havası var. bu arada çıkışta uzun boylu bir adama rastladık. meğer adam kanadalı imiş. bir kanadalının erzurum'da ne işi olur acaba diye şaşırmadım değil. aziziye tabyaları'na uğradık sonrasında. bu tabyalar geniş bir alanda birbirlerine yakın durumdalar. muhtemelen sultan abdülaziz döneminde yapılmıştırlar. öncelikle 3. sonra 1. tabya'ya gittik. 3. tabya da gayet büyüktü ama mecidiye tabyası'na göre küçüktü. bu tabyalar mecidiye tabyası'na oranla daha havadar. zaten 1. tabya'nın büyük kısmı yıkılmış. nene hatun'un mezarı da, yanlış hatırlamıyorsam, 1. aziziye tabyası önünde yer alıyor. allah rahmet eylesin ona ve tüm şehitlerimize. buradan çıkarken 2. tabyaya da uğrayalım dedik. bu içlerinde en küçük olanı. sonrasında bu ecdat hatıralarına veda ettik. açıkçası çok duygulandım. yıllar evvel mehmet arif beyin yazmış olduğu başımıza gelenler kitabını okumuştum. savaş sahneleri ve çekilen acılar sanki gözümün önüne geldi. bu kitapla birlikte zağra müftüsünün yazmış olduğu tarihçe-i vaka-i zağra kitabının da savaşın balkan cephesini anlatması açısından okunmasını tavsiye ederim. 2. tabya'dan çıktığımda karanlık çoktan basmıştı. geziye ertesi gün devam etmek üzere ayrıldık. ertesi gün arabayla erzurum'un kuzey doğusuna doğru yola çıktık. amacım bu kadar geldikten sonra tortum şelalesini görmekti. yolda giderken tabelalardan haho kilisesini gördük. buraya da uğrayıp sonra tortuma devam edelim dedik. ancak haho kilisesi yerine yolu şaşırıp taş camii ya da meryem ana kilisesi denilen kiliseden çevrilen camiye gittik. açıkçası diğerlerinden oldukça farklı bir yapısı var. kiliseden camiye çevirilirken kubbesindeki resim ve çizimlere dokunulmamış be oldukça korunmuş. aklıma ayasofya geldi. oldukça güzel taş işçiliği mevcut burada. tek parçadan oluşan taş sütunlar öyle herkesin yapabileceği kolay şeyler değil. sonrasında tortum'a devam ettik. tortum golünü gördük ve biraz mola verdik. aslında buraları erzurum'a hiç benzemiyor. bağlı olduğu halde. gayet güzel bir manzarası var. yolcuların izlemesine yönelik manzaraya karşı duraklar mevcut burada. biraz moladan sonra şelaleye doğru yola çıktık. şelaleye varlıktan sonra 5 tl bir park ücreti verdik. açıkçası şelalenin manzarası da çok güzeldi. dağılan su tanecikleri şelalenin aktığı yerde bir gökkuşağı oluşturuyor. daha sonra ispir'deki yedi göllere gitmek üzere yola çıkmıştık ki, biri yusufelinden oraya kestirme yol olduğunu söyledi. madem öyle oradan giderim diye düşünürken meğer büyük bir hata yapmışım. çünkü yusufeli yolları ne kadar iyi ki bağlantı yolu iyi olsun. yusufeli'nde 1 saat kadar mola verdikten sonra ispir'e devam ettik. bir de yolu şaşırdık ve bu namussuz google maps yüzünden daha farklı yerlere gittik. bir de kime sorduysak yolu ya farklı ya da eksik tarif ediyor. mesela sürekli sağa dönerek gitmemizi söylüyorlar öyle yapıyoruz. farklı bir yere gidiyoruz ya da u yapıyoruz. derken severim google maps'i filan deyip geri dönmeye hazırlanırken gerçekten ispir yoluna girdik. yol daha bitmediğinden en az 60 km patika denebilecek yolu gitmek zorunda kaldım. öyle ki yer yer hızı 10 a kadar dahi düşürebiliyordum. bir de sanırım burada herkes yolu kısaltarak söylüyor. adamın biri 50 kilometre var diyor. bu 50 kilometre bir türlü bitmiyor. bir de bu arada kiralık arabanın altında bir şey de sürekli sürtüyor en küçük kasislerde bile. artık yavaş yavaş sinirlerim tepeme gelmeye başladı. hanım da huzursuz oldu. hemen kiralayan herifi aradım. adam ısrarla alırken bir sıkıntı olmadığını gördüğümüzü söyledi. arabanın altına bakmayı akıl edemedik ama şimdiye kadar kiraladığım arabalarda hiç böyle bir sıkıntıyla karşılaşmadım. velhasıl ispir'e geldiğimizde yavaş yavaş akşam oluyordu. 7 gölleri göremedik. ancak bir tamirci bulup arabanın altında sürten korumalık vidayla sabitlendi. ancak rahat ettim. ama en değerli zamanım gitmişti. şimdi ispir'den erzurum'a dönmek için acele etmeliydik. hemen yola çıktık ama erzurum'a dönmek 2, 2 buçuk saat kadar sürdü. hiç bu kadar karanlıkta araba sürmemiştim. insan yol kenarında ara ara köy olmasını bekler ya orada öyle bir durum yok. 1 saat boyunca 60 ila 100 arasında gitmemize rağmen hiç bir ev göremedik. dolayısıyla en küçük bir ışık dahi yoktu. yollar da oldukça virajlı, iniş çıkışlıydı. en sonunda bir benzinci gördük de erzurum'a yaklaştığımızı anladık. yine de bundan sonra yarım saate yakın merkeze girene kadar arabayla yol katettik. böylece gezintimiz de sona ermiş oldu.


cok kirginim sana eskisehir. nasil geldin oyuna sen , gelmezdin. kendi memleketimde oyum bir ise yaramiyor zaten diye , ikametkahimi aldirip sen de oyu kullanmistim ben. nasil yaptin bunu bana ,bizlere? sen bizim çöldeki vahamizdin eskisehir. o sarilarin icinde kirmiziyi gordugumuzde , karanliga karsi olan kucucuk umudumuz ,heyecanimizdin. cok kirginim sana cok.


adını sakarya nehrinden alan ilimiz. m.ö. 7. yüzyılda bu bölgeye sahip olan frigyalılar, nehre kendilerince kutdal saydıkları "sangari" ismini vermişlerdir. daha sonraki devirlerde "sengarios" ve saldırgan manâsına gelen "zakharion" isimleriyle anılmıştır. selçuklu türkleri, anadolu’nun tamamını ve bölgeyi fethedince bu nehre ve etrafındaki bölgeye "sakarya" demişlerdir. sakarya ismi türkler tarafından verilmiş hususi bir isimdir. daha önceki isimlerden ayrı olarak şahsına mahsustur. il merkezi olan adapazarı ise, orhan gazinin kumandanlarından konur alp tarafından "tığcılar" ismiyle köy olarak kurulmuştur. sonradan sakarya’nın iki kolu arasında bir ada durumunda olduğu için adaköy, pazar kurulduğundan dolayı da adapazarı dendi.


şehirdeki bütün insanların geçimini öğrenci üzerinden kazandığı ama yine de onları nasıl daha fazla kazıklayabileceklerini düşündükleri küçük ama sevimli şehir.


genelleme yapmak hoş bir davranış değil fakat sebep belirtmek gerekirse parayı sevmeleridir.


uyanık ve çapkındırlar. paran varsa iyi eğlendirirsen kralsın. ilgi çok ister. bir gün izmir'e taşınma nedenim olacak.


ulkenin iki buyuk sehri arasindaki gecis guzergahinda kalmasina, kocaman ve seckin bir askeri birlik ve bir universite barindirmasina ve koklu tarihine ragmen kasaba gorunumunden kurtulamamis bir anadolu seysi.


millet ittifakının 3 vekil cikardigi il.


sakin bir sehir. çarşıdan yürüme mesafesiyle çoğu yere gidebilmek. aile evim. okulum, lisem, üniversitem. güzel ama zorlu geçen yıllarım... ve tabi ki insanı sinir eden o soğuk. şimdi uzaktayım ama gerçekten özlüyorum bu şehri. ve tabi ki özel yemeklerini.


kayseri'de yaşamak zordur. yapacak birşey bulamaz insan. ama bir yönden de iyidir sürekli seyahat etmeye iter insanı.


hayatımda kaç tane izmirli kadın tanıdıysam hepsi fareden biraz halliceydi. "izmirin kızları güzel olur" u ilk kim çıkardıysa nasıl bi yoklukta olduğunu merak ediyorum. izmirdekiler de genellikle fareden çok rakuna benziyor. cok bi fark yok yani.


tepebaşı belediyesi asfalt ve kaldırımların yenildiği bağlar bölgesinde kaldırımları da ağaçlandırmaya başlamış. bir zamanlar kırım tatarları'nın çoğunlukta olduğu bu bölgeye kırım türkleri, bir de, kırım camii adlı bir de cami yapıp bırakmışlardı. bölgede kaldırım ağaçlandırma çalışmalarına başlayan tepebaşı belediyesi de latincesi acer tataricum ingilizcesi ise tatar maple ya da tartarian maple olan tatar çınarı olarak da bilinen bir akçaağaç türünü uygun görmüş. saygı duydum. tanım: gittikçe güzelleşen kent.


memleketim. artık o noktaya geldi ki bir insanın konyalı olup olmadığını direk tipinden çıkarıyorum. konyalıların kendine has bir tipi vardır, eğer konya'da yeterince yaşamışsan bir konyalı'yı görünce direk çıkarırsın "aha bu konyalı" diye. orada yaşadığım dönemde avrupai bir tipim olduğu için mason olduğum yönünde dedikodular çıkmıştı.


kanadalı sporcuları kesin bu ilin dindar insanları taciz etmiştir gibi geliyor bana yoksa şüphen mi var


selçuk inan mevlana ne bileyim oğlum ölçmedim ki amk.


çilek tadındadır izmirin kızları. bu da zaten herşeyi anlatır sanırım.


yerlilerinin - iyi ki geldiniz dercesine- misafirlerini hosgeldiniz ya da hosgelmissiniz diyerek yolculadigi, cevabinin da -bizi hos tuttunuz dercesine- hosbulduk ya da hosgorduk oldugu memleketimin sevimli sehri..


konya dışındaki illerde adamların sevgilileri yokmuş hepsi çok düzgünmüş(!) .kutsal bilgi kaynağından neler öğreniyoruz bak. bir de en son konya’da dışarı çıktığımda giydiği şorttan götü görünen bir kız gördüm eskide kaldı o muhafazakar konya bilip bilmeden sallamayın hele. akla gelen üç şeye gelince,tabii ki mevlana,etliekmek bir de konya’ya laf atmayı pek bir seven sözde modern yavşaklar


yuzyillardir (highlanderim ben) en cok alkol tuketilen il olarak konusulurdu mecralarda, yalan oldugunu surdan anladim ki alkol bu kafayi yapmaz. bu alkol kafasi degil, olsa olsa yarrak kafasidir.


hayatından hiç izmir'li kadın geçmek şöyle dursun, doğru düzgün izmir'li bile tanımamış bir dolu adamın kimin ve neyin ne olduğunu bilmeden, sıkıldıkça haklarında atıp tuttuğu ya da kendince methiyeler düzdüğü kızlar. (bkz: aç tavuk kendini darı ambarında sanırmış)


konya'dan sıkılanların, hızlı tren vasıtasıyla nefes almak için kaçtığı şehirdir.


bu veriye nasıl ulaştın merak ediyorum. ben kadın düşmanıyım diye insan niye kendini ilan eder ki.


yalan beyana maruz kalan şehir. değil 15+, 12 katlı binası bile bir elin parmaklarını geçmez diye düşünüyorum. bu arada doğma büyüme konyalıyım, burada yaşıyorum. bence biraz destekli atın, meydan boş zannetmeyin.


bu şehir diğer anadolu şehirlerinden her noktada ayrılıyor. gelişmişlik, çağdaşlık, zerafet, tarih, modern insanlar. yılmaz büyükerşen hocamıza çok teşekkür ederim. öyle bir imza attın ki şehre, kimse silemez.


canım memleketim demek isterdim fakat, artık diyesim gelmiyor. eskiler eskiden güzeldi sanırım.


şuan değişik bir algı kasiliyor. arkadaşlar eskişehir'de buyuksehir belediye başkanını belirleyecek şey merkez ilçelerdir. chp nin kalesi büyükderede 42 tane muhtar adayı var. o yüzden sandik başındaki arkadaşlar moralini bozmasın sonuna kadar gitsin


küçük bir şehir. (bkz: sinek küçüktür ama mide bulandırır)


başka illerimizde bulunduğumda, erzurumlu olduğumu öğrenenler erzurum'un soğuğunu sorarlar bana. ben de şöyle cevap veririm onlara: "kolasıydı, fantasıydı, sütüydü... donmasın, buz tutmasın diye, buz dolabına koyarız..." memleketimdir.


alt kat komşum. efendim kayseri'ye ait cevizli incir tatlısı vardır ve benim komşum da pek bir güzel yapmaktadır. misafiri geleceği için bu tatlıdan yapmaya karar verir ve gece yarısı (altını çiziyorum gece yarısı) alt katımızdan çat-pat sesler gelmeye başlar. ses uzunca bir süre devam eder, daha üst kattaki komşular yataklarından fırlar, yerler tekmelenir. apartmanın içinde; -noluyo yahuu, bu ne ses? şeklindeki nidalar yükselir. tüm bu olanlara rağmen o çat-pat sesleri bir müddet daha devam eder, akabinde yok olur. sabah olur ve alt kattaki kayseri'li komşuyla rastlanılır. - ya dün geceki ses senden miydi x teyze? - heee, bendendi nolacak? - e ne yapıyordun, neydi o ses? - ceviz kırıyordum, allah allah ya bu ne terbiyesizlik, cevizde mi kıramıycaz... - ....... gülesin mi, ağlayasın mı?


22 buçuk saatlik bir kesintinin ardından 12:30 'da kesintinin sona ermesiyle suların yeniden akmaya başladığı kent.


hayatımda çok malatyalı tanıdım tesadüf mü bilmiyorum ama hepside şeker gibi insanlardı.


insanları gibi dümdüz şehirdir. özlemekle özlememek arasında kararsız kalıp daha sonra kültür park apaçilerini muhacir pazarı cingenlerini zaferdeki suriyelileri dolmuşçuları filan düşününce özleyeceğimi pek sanmadığım şehir.


bu sabah sokaklarında yerlerde süründüğüm, soğuktan ellerimin donduğu, yine de kopamadığım şehrim. sokak arasında yürürken kayarak düştüm, dizim şişti. o soğukta yerden kalkmaya çalışırken kısa süreli de olsa ellerimin kara ve buza maruz kalması sonucu parmaklarım dondu ve acımaya başladı. parmaklarımla hiçbir şey tutamadığım için anahtarımı kullanamadım, 10 dakika ellerimi ısıtmaya çalıştım. bonus olarak da eskişehir ayazı tüm katılımcılara ücretsiz olarak sunulmaktaydı.


cağnım şehrim. dokuzuncu yılı geride bırakıyoruz seninle. artık ayda bir görüşsek de senden kopamayacağıma emin oldum. hikayemiz böyle devam edebilir bence. şu an her şey yolunda. lütfen böyle de devam etsin. seninle birlikte büyüyorum. sendeki değişimlerle birlikte, kendimdeki değişimleri görmek, kıyas yapmak çok keyifli. havan biraz sıkıntılı ama olsun, böyle sevdik seni. keşke sevdiğim insanların birçoğu hala burada olsa. onlar olmayınca biraz tatsız olmuyor değil. bakalım daha neler yaşayacağız. güzel günlere...


laiklik,kültürel artışın bir çok insanında görünüyor olması, sanat, mis gibi deniz havası, gevrek, boyoz, kordon, kızlar, kemalistler, chp, milliyetçilik...


adam çıkmayan yer, yobaz gibi bakınızları sıralamak için birbiri ile yarışan genelleme ustası yazarlar.


jose mujica konuşmasının uydu üzerinden yayın yapan estvden canlı olarak izlenebildiği kent.


kötülerin düşmanı '(bkz: ahmet abi)'lerinin de unutulduğu şehir.


fenerbahçeli olan(lar)ından şiddetle kaçınılması tavsiye edilir.


pide olan mevlana mevlana olan mevlana dinin insan ilişkilerini ele geçirmesi


istanbul'a yakın olsa yaşamak isteyeceğim bir şehir. 1 hafta kaldım burada. tam merkezde, adını söylediğimde herkesin bildiği bir otelde. bir kere şehir, merkez ilçeleri baz alırsak 15 dakika çapında bir şehir. yakutiye'den palandöken'in en ucuna veya sözgelimi palandöken'den aziziye'ye en fazla 15 dakikada gidebiliyorsunuz. ideal bir şehirde olması gereken durum var yani burada, ömrünüz saçma sapan trafikte, stres altında geçmiyor. insanların acelesi yok bir şeylere. günün tamamı onların nasıl olsa ve her işleri halledilir. işler veya bir şeyler, bir yerlere kaçmıyor. aman çabuk olmalıyım, zamanla yarışmalıyım durumu buradaki insanların kafasında yok. kafalar o anlamda rahat. istanbul'da yaşayan ve günde 8-10 farklı insanla iş gereği görüşen biri olarak, bu tavırları çok hoşuma gitti. çay resmi içeceği buranın. ben rizeliyim, bu kadar çay düşkünü değilim. su içer gibi çay içiyorlar. zaten her yer çayhane burada. adım başında.. 75 kuruş çayın fiyatı buralarda. kıtlama olayı var. bunu da duymuştum ama canlı şahit olmamıştım, tanıştığım insanlarda bizzat gördüm. değişik geldi. işsizlik. e o kadar çayhane neden var? çünkü işsizlik var, millet ne yapacak, doluşmuş duvarlarında türk bayraklarının eksik olmadığı çayhanelere. fabrika yok, hava soğuk, turizm yok, kış turizmi falan yalan. en azından geçim kaynağı olabilecek bir turizm yok. tarım yok. o anlamda işi zor insanların. örneğin finansbank buraya operasyon merkezi kurmuş iki tane, istihdam oluşsun diye. böyle böyle iyi kötü iş sağlanmaya çalışılmış bölgede. bir de işsizlikten ve paçayı kurtarma isteğinden dolayı çok fazla network marketing tarzı güvenilirliği az işlerle uğraşan cok fazla insan var. getmyads, kairos, bitcoin, eteryum vs bir sürü şey söylediler. bir de iddaa oynama hastalığı tabi. misafirperverlik. mardin'den sonra gittiğim ikinci doğu şehri oldu erzurum. tıpkı mardin halkı gibi erzurum halkı da çok misafirperver. ikram ettiği şeyin reddedilmesini sevmez bir havaları var. milliyetçilik ve muhafazakarlık. türk bayrakları, bozkurt sembolleri, türkçü şarkılar. hepsi hadsafhada. muhafazakarlık ise beklediğim kadar yüksek değil. sanırım bunu biraz da başka şehirlerden buraya okumaya gelen genç kitle kırmış olabilir. sokakta beklediğimden çok el ele dolaşan, yan yana yürüyen çift gördüm. laf atan, rahatsız eden de yoktu. ve kadınlarla tanıştığımda; başı kapalı bir kadın tokalaşmak için elini kendi uzatıyor. yani o "bozuk parayı yukardan bırakan kapalı kasiyer" anlayışı, cemaat-tarikat etkisi buranın insanında ben pek göremedim. kapalı olmak gelenekçilik ve bireysel tercihlerden geliyor gibi. ulaşım. adamlar olayı bitirmiş. saydığım üç merkez ilçe için konuşacak olursak, hemen her yere otobüs-minibüs var. gezelim görelim. gezilip görülecek hemen her yer yürüyerek 2 saatte görülebilir. neredeyse hepsi merkezde. üç kümbetler mesela ilgimi çekiyordu. gidince hayal kırıklığına uğruyorsun. veya çifte minareli medrese çok etkileyici değildi benim için. ama yine de görmeye değer hepsi. en güzel palandöken manzarası. saatlerce durup dağın görkemli manzarasını seyredebilirim. bir sabah erken saatlerde dağ manzarasına karşı, ismet özel'den karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak şiirini dinledim. çok özel andı. kitapçılar. şehrin bu noktada önemli eksiği var. buraya d&r, mephisto falan açsalar parayı kırarlar. çünkü hem öğrenciler hem de edebiyata vs. az çok ilgisi olan vatandaş sadece kırtasiyelerden beslenebiliyor. ha gerçi ben son gün tesadüfen öğrendim hemen otelimin karşısındaki pasajın bodrum katında yer alan üniversite kitabevi'ni. orası çok güzeldi. her türü içinde barındıran, her derginin olduğu, mephisto havasında başarılı bir yer. ama onun dışında gerçekten güzel diyebileceğim bir kitapçı göremedim. ağırlıklı olarak dini kitapların ve necip fazıl kısakürek - nurettin topçu kitaplarının rafları doldurduğunu söylemek mümkün. yemek. e cağ kebap allahın emri zaten. yedik eyvallah ama istanbul'da da zaten gayet güzel cağ kebabı yemişliğim vardı. benim için esas olay ispir fasulyesindeydi. bilenler bilir, ispir kurufasulyesi en güzel bizim memleket rize'de çayeli'de yapılır. ama burada da aynı şekilde güzel yapanlar vardı, e abi cünkü hammadde iyi :) ve kadayıf dolması ile bilimum şerbetli tatlılar; her yemekten sonra tatlı yiysin abim diyen garsonlar. özetle erzurum gidilip görülecek, hatta istanbul'a çok uzak ve soğuk olmasa yaşanabilecek bir şehir. bir de şu seçim otobüslerinin sesi meselesi var. zamanında erdoğan peres'e sesin yüksek çıkıyor cünkü suçluluk psikolojisinden demişti. evet otobüsleri de o hesap, ülkeyi peşkeş çektik ona buna evet suçluyuz ama çaktırmıyoruz psikolojisi ile sesleri inanılmaz yüksek çıkıyor, afedersiniz kafa sikiyor. garibim hayır otobüsü de günde 1-2 kere ancak geçiyor, onda da aman kafaya taş yemeyelim korkusuyla kalabalığın içinde tik tak eden bir duvar saati kadar ancak dikkat çekiyor.


pino, cıvıl cıvıl caddeler, akşam gezmeleri, gençlik, çayır çimen, haşhaşlı, ekler offfff, tiyatro... iç anadoluda yaşanacak tek şehir.


podyuma çıkar gibi sokağa çıkan z kuşağı hariç bir olayı kalmadı resmen. onların da %95'i hava civa. ya baba parası yiyen sünepe çıkar, ya cebinden yirmi lira çıkmayacak biri. dün bayağı işlek sayılabilecek bir yerde piknik masası gibi olan masalarda 3 çocuk oturuyordu. yaşları maksimum 15. biri kızı tutup resmen zorla yatırıp öpüşmeye çalışıyor ve yapıyor da. kız ise sevgilicilik oynadığı için tepki vermiyor ama istemediği belli. çocuk bırakınca oturmaya devam ediyor. bunun bir adım sonrası tecavüze gider zaten. hani ne giydiğim ne yaptığım kimseyi ilgilendirmez tayfası var ya işte buna sebep oluyorsunuz. hiçbir etik kavramı ve sınırı olmadan yetişip iyice salak oluyorlar. trafiği berbat, altyapı bunca istilacı için yetersiz. suyu kokuyor. bir de küçük yerlerin kendine has güzellikleri olur. buradakiler tamamen yok olmuş. hepsi her yerde olan zincir firmalara dönüşmüş. seri köz getir tayfa bir şekilde araç ve emlak kiralama sektörünü ele geçirmiş. yüzüne bakınca bile suça bulaştığın tiplerden bolca görmeye başladım. sanki eskişehir değil de kırıkkale. bir iki gün gelip bol para harcanan turist silkeleme yerlerine gidip eskişehir süper diye istilaya katılanlara aldanan sonradan üzülür. ben memleketim olmasına rağmen son 1-2 yıldır aşırı soğudum. daha balta girmemiş bir yer bulursam kaçmayı planlıyorum.


karadeniz sadece bazı bağnaz illerden ibaret değildir.


az önce tanık olduğum bir olayla beni dumura uğratmış şehirdir. şehrin merkezindeki ismet inönü durağından hareketlenen tramvaya şöyle hafiften dokundurarak geçen polis minibüsü bir parfümeri dükkanında soluğu aldı. gözümün önünde cereyan eden bu olayda şans eseri ölen ya da yaralanan olmadı. (bkz: ekşi sözlük haber ajansı)


şehir merkezinde trafik zor ilerlerken usul usul zıplayan bir kurbağanın görülebildiği ender kentlerden.


ntv'ye göre bu aralar çok soğuktur. (eksi 187 derece celsius kadar)


büyükşehirler arasında aile hayatı yaşanılabilecek en uygun şehir. metropolden beklenen tüm imkanları sunmasının yanında mahalli dokusunu da yitirmemiş. yüzde 80'i öğrenci olmak üzere 100 bine yakın nüfusu olan bosna hersek mahallesi de şehri ayrıca öğrenciler için cazip kılmakta.


su yasima kadar daha bir tane bile ahlakli ve erdemli rizeli tanimadim. devleti dolandirma, vergi kacirma, vatandasi kaziklama konusunda egitim alinarak aramiza karistiklarina inanmaya basladim. basimizdaki de malum, kardesim olsa annemin suratina tukururdum. insallah allah nasip eder de bu sehirden cikan insanlarla ayni ulkenin havasini solumadigimiz gunleri de goruruz. (bkz: ege ve trakya'ya özerklik verilsin kampanyası)


konya'ya son 20-30 yılda çok ciddi miktarda yeşil sermaye girmiş. şehirde bu paradan sebep, zenginlik çok net biçimde hissediliyor. akmerkez emsâlinde lüks alışveriş merkezlerinden üç adet var, sanırım bir tane de yeni yapılan bir gökdelende açılacak. sokakta dolaşan arabalar ise ortalama olarak istanbul'dan bile daha kaliteli. komşu iller, renault 12lerden geçilmezken, en yüksek yeri yedi katlı apartman yüksekliğindeki alaeddin tepesi olan, dümdüz bir ovada kurulmuş konya'da adım başı lüks jeepe rastlamak mümkün. meram'da dizi dizi milyon $'lık villalar yapılmış. konya'da gördüğüm tesettürlü kadınlar da bir başkaydı. hepsi gerçekten çok şık, sıradan giysiler değil, lüks markalar giyiyorlar. bu arada daha önce yapılan, kot giymiş kadın görünce hemen bakıyorlar lafını garipsedim. burada belirli bir burjuva kesimi oluşmuş. gördüğüm kadarı ile insanlar yoz değillerdi. görgülü oldukları belliydi. biz diğer hiç bir anadolu şehrinde olmadığımız kadar rahattık bu konuda. şu olabilir, haftasonu çıkıldıysa dışarı, askerlerin çarşı iznine denk gelinmişse o ayrı. konya'da gecekondu göremezsiniz. zenginler gelen parayı inşaata yatırmışlar. ikinci, üçüncü hatta dördüncü ev yaptırıp kiraya vermişler. ben oraya gittiğimde bu yüzden kiralar çok düşüktü (en azından belli muhitlerde). 2004 senesinde 75-100 ytl gibi komik bir fiyata kaloriferli, site içinde (şehri dışı da olsa), eli yüzü düzgün daire bulmak mümkündü. hali ile bu durumda gecekonduyada pek gerek kalmıyor. o kadar para girmiş şehire fakat yine de öyle aman aman bir sanayi oluşmamış. ankara yolunda en az yarısı boş, virane olan bir kaç tane fabrika binası gördüm başka da bir şey görmüş değilim. alışveriş merkezlerine, lükse şatafata baksan bursa'nın, manisa'nın, antep'in, denizli'nin on misli eder ama sanayisi bu şehirlerin yanında o kadar cüce, o kadar güdük ki, insan şaşırıyor, içinden "ulan bari parayı götürdünüz, hiç olmazsa sanayiye yatırım yapaydınız, şatafata harcayacağınıza" diye de geçiriyor. elbette bütün konya'lıları bir tutmak mümkün değil. fakat gurbette, 40 yıl çalışıp parasını bazı sahtekârlara kaptıran gurbetçilerin ahı çıkar elbette bir gün. bunu da eklemeden duramayacağım.


"herkes izmirin kızlarından bahsediyor, esas olay erkeklerinde" demeye hakkı olan ama zaman zaman biraz tehlikeli olabilecek adamlar


ülkücülere solcu denilir bu şehirde. yobazlık ve geri kalmışlık seviyesini buradan hesap edin.


oturulacak muhit ve eğlence yerleri hakkında yazarlardan dönüş beklediğim eğlenceli şehir. bu sefer kalıcı yerleşebilirim ama ne nerede birkaç kişiden fikir alsam daha iyi olur.


bundan sonra konya büyükşehir belediyesi başkanı uğur ibrahim altay listeme girmiştir. depremden sonra yaptıklarını film yapsanız seyredilir. boş teneke reklamlar değil gerçekten canla başla çalışmışlar ekibi ile. merak edenler


trabzon luyum, kendi memleketimin insanını ben de sevmem. ama şunu vurgulamak istiyorum bu sevilmeyen bu antipatik nesil eski gerçek trabzon lular değil. gerçek trabzon lu oturması kalkmasını da bilir konuşmasını da saygıyı da. bi nesil türedi 90ların sonundan sonra, bir dönem çok büyük bir işsizlik ve tarım ürünlerinin para etmediği bir dönem oldu, şehrin köylerinden kasabalara çok göç oldu, bunları kolaylıkla ayırd edebilirsiniz, çoğunluğu yobaz olmak üzere akp li kesim bu kesim, üçkağıtçılık da bunlarda, cuma günü namaza gidip sonra otobüse binip gürcü casino ve klüplere gidenler de bunlar. onlara sizin nefretiniz yada antipatiniz, benim de öyle. o kıvrak zekalı espiri yapmayı seven temel fıkraları anlatan nesil gitti, üçkağıtçı bir nesil geldi. en son ne zaman duydunuz içinde temel dursun fadime geçen kaliteli bir fıkra ? işte yozlaştı bu karadeniz, türkiye nin, akp nin stratejilerinin bir aynası, yeni türkiyenin bir trabzonu çıktı ortaya.


yine yeniden ruhumu alsın, dinlendirsin, buz gibi huzuruna sarsın beni dilediğim şehrim. küçücük bir odanın 4 duvarı içinde kimseler görmeden yağmura tutulsam, artık her sokağı başka türlü yabancı, her insanı "sen bu şehirden değilsin" der gibi baksa da yine en çok huzur bulduğum memleketim. belki anne babanın kimselerin bilmediği kadar bilmesinden içinin güzelliğini, belki kardeşinin dünyada yalnız olmadığını varlığıyla bile herkesten çok hatırlattığından, belki eşin dostun en güzeli, en yargılamadan bağra basanları orada olduğundan; bilmiyorum neden ama ne zaman nefesim kesilse, ne zaman yıkılmaz sanılan duvarlarımın ardı harabeye çevrilse, ne zaman istanbul'un iğrenç tokatlarını en sevdiklerim yüzüme vura vura içimi acıtsa, ne zaman kim olduğuma dair söylenenlerin haksızlığı karanlık okyanuslar kadar olup beni yutsa; kesilen nefesimi yeniden bulduğum şehrim. eskisi gibi değil belki, belki hiçbir yere ait olamama hissine derman değil eskiden olduğu gibi; ama hala ölümün eşiğinden geri çeviriyor yine de beni.


namlari nedeniyle insani dogum yerini soylemeye pisman eden kizlardir. nice istanbullu kiz bilirim ki guzellikte izmirlileri aratmazlar ama... adin cıkacagina canin ciksin demis ya buyukler, aynen oyle...


hep derdim ankara daha soğuk diye, yılbaşı dolayısıyla geldim gelmez olaydım dedim yemin ediyorum. ben böyle soğuk görmedim ankara’ya kurban olayım. neyse ki kavuşuyorum. bir daha iki şehri birbiriyle kıyaslamayacağım. ankara’dan daha da soğuk olan şehir.


güzel olduğu saatler yalnızca 24:00 ile 07:00 saatleri arası olan şehir. nedeni de sokaklarının boş olması. çoğunluğu dar görüşlü malatya halkını görmekten kendi şehrinden soğuyor insan.


komşuları ile enteresan ilişkileri bulunan ilimizdir. öyle ki; karslıların erzurumluları kastederek, "bizim orada ekmeğe lavaş, gavata dadaş derler" diye bir sözü vardır. tabii komşu iller arasında duymak istemediğimiz nahoş sözler bunlar...


geçen yıl sömestr tatilinde prag"a giden bir grup öğretmen karar alıyorlar: -bu yıl eskişehir"e gidelim! internethaber.com da 04.02.2008 tarihli nazım alpman yazısının tamamı için;


bir arkadaşım demişti: kırıcı bir söylem ama dursun burada. konya'nın altında erenler, üstünde götv'erenler var...


bir arkadaş toplantısı sırasında -"hiç gitmedim ben" dedikten hemen sonra eskişehirli bir arkadaşım -"saçmalama ne demek hiç gitmedim !!hafta sonu plan yapma birlikte gidiyoruz" dedi. -"saçmalama kızım hafta sonumu saatlerce araba kullanarak geçirmek istemiyorum" itirazıma -"arabayla değil trenle gideceğiz" .. diye cevap verdi... sabah bir heyecan arayıp biletleri almak için tc kimlik numaramı isteyince çoktan unutmuş olduğum konu, hayatımda hiç trene de binmemiş olmam nedeniyle değişik bir deneyim olacağını düşünerek cazip geldi ve biraz da artık söz vermiş bulunduğum için -"iyi hadi bakalım" dedim. öyle müze, tarihi yerler, şehrin önemini vurgulayan yeraltı zenginlikleri, yerel yönetim gibi konulara hiç girmeden cumadan cumartesi akşamına uzanan ve doğal olarak eğlence içerikli deneyimlerimi paylaşmak istiyorum sadece; tren deneyimimi atlıyorum eskişehir'e çok konforlu bir şekilde ışınlandık adeta.. sevgili yüksek hızlı tren yöneticileri; aynı performansı izmir için de bekliyoruz lütfen.. öncelikle her yere yürüme mesafesinde olması (yürümeyi sevenler için elbette) ve karasal iklimin nem savar özelliği sayesinde, eve yürüyerek gittik biraz dinlenip akşam sekiz gibi dışarı çıktık. bu kadar övülmesine rağmen sıfır beklentiyle gittiğim bir şehirden bu kadar etkilenebileceğimi hiç beklemiyordum.. ışıl ışıl, canlı, enerji ve gençlik dolu sokaklarda şaşkın şaşkın yürürken rehberim de yerli olunca her bir adımımız planlı bir şekilde atıldı. evden çıkıp adalar bölgesinde yürüyüş yaparken, ilk dikkatimi çeken şey, meydanlarda sokak hayvanları için kurulmuş alanlar ve her esnafın dükkanının önünde masum masum yatan şüşman ( double şişmanlık içeren) köpüşler, bir diğer dikkatimi çeken şey de şehrin her yerinde görülebilecek heykeller oldu ve öğrendim ki bu güzel çalışmaların mimarı, akademi başkanlığı ile anadolu üniversitesi kurucu rektörlüğü sırasında çeşitli eğitim, araştırma ve yayın kurumlarının kuruluşunu da sağlayan, anadolu üniversitesi’ni, bünyesinden 5 yeni üniversite daha çıkacak kadar büyüten gerçek bir sanat aşığı olan belediye başkanı yılmaz büyükerşen 'miş. benim favorim, insanların çekirdek çitleyip kabuklarını etrafa atmalarına tepki olarak porsuk çayı kıyısına kendisi tarafından yaptırılmış, "karikatürize edilmiş bu heykeli koyarak çevre temizliğine mizahi bir açıdan dikkat çekmek istedik" dediği çekirdek çitleyen eşek heykeli oldu. barlar sokağı gerçekten çok canlı ve kalabalıktı ama bir o kadar da gürültülü olduğu ve ben eğer ortamda sohbet de olacaksa birbirimizin kulaklarının ırzına geçmeden, ağzımızın içine girmeden duyabileceğimiz mekanlar sevdiğim için tercihimi cumhuriyet meyhanesi 'nden yana kullandım ve bu işletme için gerek mezeleri, gerek personeli, gerek çalışanları, gerek kız kıza rahatça eğlenme rahatlığı, gerekse fiyat politikası açısından mükemmel bir işletme diyebilirim. bu ayarda bir de mayday meyhanesi varmış ama onu da bir dahaki sefere deneyimlerim artık zira görünen o ki, bu gidişle daha çok arşınlarım ben bu sokakları. meyhaneden çıkıp biraz da "sadece bir gecemiz var mümkün olduğunca az oturup çok yer görelim" mantığıyla, -"hadi cilayı başka yerde yapalım" diye düşünüp bu sefer de social casual bar 'a gittik. burası yine gençler tarafından çokça rağbet gören ve genel olarak -" beğenmezseniz söyleyin değiştirelim" öz güvenine sahip imza kokteyller hazırlayan, sanırım lokasyonu gereği otururken biraz üşüten, cemil ipekçi bıyıklı bir dj eşliğinde müzik sunumu yapan çok güzel bir mekan ve tabii ki buranın da fiyat politikası insanı hayrete düşürecek derecede düşük. biz dört tane kokteyl içtik hesap sadece benim önce 3600 tl olarak algıladığım 360 tl geldi. -"yanlışlık mı var?" diye sorunca da -"burası öğrenci kenti daha pahalı yapamayız" dediler. uzun zamandır duyduğum en güzel cümle diyebilirim ben buna.. bu mekanı da hızlıca tüketerek bu sefer de rotayı canlı müzik dinleyebileceğimiz bir mekan olan replik pub 'a çevirdik. burası gittiklerimiz içinde en beğendiğim mekan oldu diyebilirim. içkinizi alıp hem müzik dinlerken hem de bulduğunuz herhangi boş bir alana merdiven olur, çimenler olur banklar olur oturup çevredeki kalabalıkla kırk yıllık arkadaşmış gibi hiç tacize uğramadan sohbet ederek çok güzel vakit geçirebilirsiniz. tek üzücü yanı saat 2.00'da -"haydiiiiğğğğğ gidin artık evinize kapatıyoruz eviniz yok mu sizin!!!" minvalinde bir uyarı ile ışıkları da kapatıp bizi resmen sevimli sevimli kovmaları oldu. buradan da çıkınca günün ve bütün şehri yürüyerek gezmiş olmanın vermiş olduğu yorgunlukla artık eve gitmeye karar verdik tam taksiye bindik gidiyoruz -"kokoreç yemeden şurdan şuraya gitmem!!" coşkusuyla bağıran arkadaşıma ben de sanki bunu bekliyormuşum gibi saçma bir aynı coşkuyla karşılık verince kendimizi bozöyüklü orkun usta kokoreç 'te bulduk. ben genelde çok keyifli olduğum zamanlarda yediğim, içtiğim şeylerden ekstra keyif aldığım için objektif miyim bilemiyorum ama yediğim en lezzetli kokoreç buydu diyebilirim. artık eve gittiğimizde havada hiç nem ve sıcaklık olmadığı için uzun zamandır ilk defa kafam yastıkla buluşmadan uyudum desem yeridir. sabah olduğunda en az bizim kadar deli olan arkadaşımın annesinin son ses açtığı bohemian rhapsody eşliğinde uyanıp şahane bir kahvaltı yaptık. gündüz eylemlerine hiç girmiyorum., çi börek, bol soğuk içecekler, bol bol alış veriş, tabii ki gıybet, trene binip geri dönüş, trenden inince yüzüne çarpan taze istanbul sıcağı, pazartesi kaosuna üzülüş ve kapanış.. seni çok sevdim eskişehir..


eğer öğrenci değilseniz ve 3 günden fazla kalırsanız fena şehir bayar. yaz gelmesinin anlamı yoktur, çünkü denizi yoktur. kışı ise çekilmezdir. kışın ruhunuz daralsa akşam turlamaya çıkarsanız soğuktan dönemeyebilirsiniz. doğduğum şehir olmasına rağmen yerleşmeyi hiç düşünmedim. ama yine de ankara mı eskişehir mi deseler tartışmasız eskişehir derim.


beklenenden az hayır çıkma nedenlerinden biri de ilçelerdir. eskişehir sadece tepebaşı ve odunpazarı'ndan ibaret değil sonuçta.


hepsinin aynı bok olması, ayrıca doğu ırkçılığından asla vazgeçmiyorlar. onlara göre hepsi terörist ve hain. sizin temeliniz pontus rum, önce kendinize bakın. ayrıca trabzon başta olmak üzere tüm karadenizi araplara karış karış toprak satan sözde vatanseverler!


memleketim mükkemellin bi tık altı bir şehir,gelin gezin gezdirin efenim.mütiş bi yer.


antalya'da ise yaz aylarında kıyafet giyene performans primi veriyorlarmış. kynk. bir tanıdık


birey olduğunuzu hiç bir zaman anlayamayacağınız il. eğitimsizlik, kabalık , cahillik, apaçi sytle ... bu ilin olmazsa olmazıdır. gözleme yaparak mükemmel olduğunu sanan sağlıksız obez teyzeler , sakalları bi karış, din ile yoğrulmuş, yere tüküren amcalar şehre renk katar. birisi yorumda sorgun, boğazlıyan vs. ilçe yazmış, bizim orada derler ki ( yozgat-sorgunluyum) ha sorgun ha boğazlıyan ha sarıkaya... aynı bokun kahverengisi!


çaylak ve yazar arkadaşlar yeşillendirin de toplanalım yalzınlıklarımızı paylaşalım memleketi kurtaralım iki tek atalım. kendi kendimize mutsuz ve umutsuz olacağımıza beraber mutsuz ve umutsuz olalım, hüznü paylaşalım. tanım: herkesin kendi yalnızlığı ile başbaşa yaşadığı mutsuz ve hüzün yuvası şehir


türkiye'nin en medeni şehri olabileceğini düşünüyorum. neden diye soranlara da şu şekilde anlatıyorum; kalabalık bir yer düşün ama gürültülü değil. ayrıca bindiğimiz taksi yayalara yol verdi.


eskişehir’de değilim ama yıllarca orada kaldım ve hiç gece uçak sesi duymamıştım. idlib olayları doğruysa eğer oralara gittiklerine şüphe yok zaten.


son 1 haftadır gökyüzünde güneşi göremiyorum. iyice bunalttı hava durumu. dışarısı hep karanlık, bulut var ama yağmur yağmıyor. ya kışı yaşayalım yada güneş görelim vallahi bıktım bunaldım.


eğitim düzeyleri ne olursa olsun ruhlarının aç olması, olgunluk seviyesine varamamış olmaları. elbette, bu tanımış olduklarım için yapılmış bir yorumdur...


izmir'in bok kokusu sorununa etkisi yok denecek kadar azdır.


istanbulda yaşayan, bursa ve izmir'de de yaşamış biri olarak ankaralı arkadaşlarımı iletişim kurması zor, soğuk ve çok mesafeli buluyorum. bu tezimi çürüten ankaralı arkadaşlarım da oldu elbet; ama genel olarak yukarıdaki gibi gözlemim. iklime bağlıyorum ben. her durumda iyi ki varlar ve hayatımdalar :)


- mevlânâ - etliekmek - nissan primera iki araçtan biri bu mk


anne, baba, doğma, büyüme bi ankaralı olarak yanlış bilinen bi durumu düzeltmek isterim. hani bize nereli olduğumuzu soruyosunuz, biz de ankaralıyız diyoruz ya, bunun üzerine karşı taraf, özellikle istanbul'da yaşıyosa, dalga geçmek maksatıyla "angaralısın" yani gibi boş bi laf ediyo ya, hah işte ben 34 senelik ankaralıyım ne kendim, ne akrabalarım, ne bu şehirden yaşayan kişilerin bir kere bile "angaralıyım" gibi bi ifade kullandığını hiç görmedim. siz de bu satırları okuyosanız yapmayın bence. zira komik duruma düşüyosunuz. fyi.


gece hayati birkac pavyondan ibaret. birkac tane birahane benzeri mekan da var sehir disinda.


abartılan şehir. yolları dar, evler bakımsız ve eski, sokaklar pis. sazova parkı var ki dinazorlu parkın bir benzeri. gidip görmeden önce algı olarak bende de eskişehir abii yaa, avrupa şehri yaa gibi düşünceler vardı. gittim, gördüm, beğenmedim.


aldanışların kaldığı şehir. ama yeniden aldanmaya da çekiyor bazen.


türkiye'nin en yobaz şehirlerinden biri öyle ki adamın teki otopark yaptırıp reklamına dualarınızla bitirdik yazabiliyor. en fecisi ise; camide cemaatle namaz kılarken kalp krizi geçiren adama, namazını bozup yardım eden çıkmamış yanlarında can çekişmesine izin vermişlerdi. ntv'de bu haberi duyduğumda resmen kanım donmuştu. bunun gibi binlerce örnek sayılabilir. erzurumda okuyan öğrencilere sabır diliyorum. erzurumlulara tekke ve zaviyelerinde mutluluklar umarım herhangi bir sebeple başka bir şehire taşınmaz ya da yayılmazlar.


kendi kendine yetme oranı sadece %28,39 olan şehirdir. yani çalışan, üreten, didinen, çoluğundan kısan vergisini ödeyen cehape zihniyetli istanbul, izmir, izmit, antalya, ankara gibi şehirler sizi besliyor siz kafamıza kaldırım taşı atıyorsunuz, her ramazan adam dövüyorsunuz. arz ederim


izmirde izmirli kıza denk gelme oranı yüzde 10 filan olsa gerek.. emin misin doğulu olmadıklarına..


her 42 plakalı araç dikkat edilmesi gereken bir araçtır.


twitter'da dönen fotoğraflara bakın. elinde türk bayrağı olan insanların taşlandığı şehirdir. kolay kolay genelleme sevmem ama, belediyesinden halkına yapılanlar ortada.


geldim gördüm. otogarda beklerken 4 tane orta yaşta adamın siyaset konuşmasına şahit oldum ki akıllara ziyan . istanbul bogazinin altı madenlerde doluymuş. ama çikarttirmiyorlarmis. darbede bu yüzden olmuş . 2023 te çikarabilecekmişiz. otogarda çıktım şehir merkezine gittim bir cafeye geçtim . yaşları tahmini 27- 28 civarı gencler birbirlerine gaz veriyorlar nasıl adam dövdüklerini anlatıyorlar ve bununla övünüyorlar. şehri dolaşmaya çıktım ilk dikkatimi çeken başörtülü kadın sayısının fazlalığı ve soğuk insanlar . bana insanları çok soğuk geldi. insanların davranışları aynı trabzon insanı gibi. durduk yere birden parlayabilmeleri maço erkek tavırları kasılarak yürümeleri tek farkları trabzon insanı sıcakkanlı ama bunlar degil . kısaca yaşanacak bir yer değil kesinlikle. yozgat'tan daha kotu bir yer olamaz diyordum ama sakarya yozgatinda tahtını sallar insanları konusunda. sakaryalilar olmazsa güzel yer aslında


7 yılımı verdiğim, bana en güzel yılları yaşatan ve gerekirse bir 7 yıl daha vereceğim şehirdir.


sol framde adini gorunce "bana ne oluyosa" heycanlandigim yer. heyecanin kaynagi askerligimi yaptigim garip bi yer olmasindan. neden garip peki? daglari bombos. alismisim daglarda agac, maki, cali, cirpi, bisey gormeye. arkadas, buradaki daglar bombos, kahverengi zevksiz bombos daglarla kapli. bi tane mi yesil bisey olmaz o daglarda ya? yok yok yok...


kış uykusunu izlemek lazım ilk önce, kayseri’nin dokusunu anlamayabilmek için. kayseri kapadokya bölgesinin başkentidir her yeri yer altı şehirleri ile çevrilmiş. aksaray’dan nevşehir’e aynı hisleri yaşayabilirsiniz. selçuklu zamanında idam edilecekler ve gözden düşenler kayseri’ye gönderilirdi, ikbal sahibi olanlar ise konya’ya davet edilir di. dolayısıyla kayseri yöresinde her daim bir kasvet hakim olmuştur. nitekim moğol istilası zamanında bile kayseri kalesi tarafında çok büyük bir katliam yapıldı. kayseri zihinsel faaliyet erbabı ve hassas ruhlar için sonsuz bir hüzün ve melankoli vadeder. insanları hazır kabul edilmiş boş inançların ve yaşam kalıplarının içinde kendilerini zihinsel bir atalete terk ettikleri için kendinizi çok yalnız hissedebilirsiniz. daima kendi faydasız hayat kalıpları ile başka insanları baskılamak isterler. bu türkiye’nin heryerinde böyledir ama burası daha çirkin ve kokuşmuş hali. zira diğer cahil yerlerde halkta başka faziletleri bulabilirsiniz samimiyet dürüstlük saflık vs. ama burda onuda bulamayacaksınız maalesef. halkı ikircikli iki yüzlü daima güçlüden yanadır ne kadar leş olursa olsun. yalana ihanete cinayete zorbalığa meyyaldir. düşeni kaldırmaz kimseye merhamet etmez. zayıfı daha bir iştahla ezerler. bazıları kendilerinin mert olduğu vehmine kapılsada tamamiyle içi boş bir hayaldir. nerde ise hepsi korkak kabadayı. işte bu hislerle kendiniz kırsala atıp ferahlama arzusu kalbinizde hasıl olacak olur ise sizleri muhteşem basık boğucu havalar karşıyacak ve yüzünüzü sert acı bir rüzgar yalayınca artık sizde muhteşem karamsar hayattın zorluklarını gamlı bir ufuk gibi selamlayacaksınız. burada hayat size kimsenin yeterince sevilmeye layık olmadığını ikna etsene öyle değildir. bu sadece içinde bulunduğunuz ortamın büyüsü... kış uykusunda bir çocuk var ilyas şu halktan kopmuş bir gerizekalı vardı arabasının camını kırmıştı babasını polislere dövdürdüğü için sonra amcası zorla getirip elin öptürürken çocuk sinirden bayılıp düşüyordu. bu gerçek hayatta var... sonra birden bir yılkı sahnesine geçiliyor yılkıların peşinden koşup onları boğuyorlar. bana kayseri’de yaşadığım yılları soracak olursanız işte bir kaç dakikalık özetini bu sahneler ile gözünüzde canlandırabilirsiniz. tabi her şiddetli sıkıntının arkasından gelen garip huzurları da bulabilirsiniz güneş bir anda doğar erciyes bembeyaz parlar gökyüzü masmavidir ve gerçekten güzel bir hayat yaşadığınızı zannedebilirsiniz. ama tabiki bu çok avı sonlu bir ilüzyondur. bir arkadaş bangladeş’te bir kaç sene yaşadıktan sonra türkiye’ye döndüğünde aylarca depresyona girmişti. böyle yerlerde toplumsal normlar daha az olduğu için insanlar kendilerini daha özgür hissediyorlar. fakir ülkelerin kültürlerinde genellikle fakir olduğu için fazla arayış içinde zenginlik arayışında olmuyorlar ama bizim gibi ülkeler de avrupa amerika gibi yerlerde toplumsal statü kaybedildiği zaman insanlar intihar ediyor. bizler toplumsal statülerimizin esiriyiz ve toplumsal normlarımızın kölesi olmuşuz. evet bireysellik yaygınlaştıkça daha farklı şeylerin kölesi oluyoruz. şu siteye baktıkça zincirleriyle övünen ahmaklar görüyorum. emin olun bu ahlaksız ahlak sisteminin içinde iseniz kendinizi bulamıyorsunuz sadece insanların sistemin sizden isteği şeyler olup sisteme süt veren inek gibi haracınızı veriyorsunuz ve size verilen samanları yutuyorsunuz. edit. bir ton yazım hatası ve klavye azizlikleri. dinlediğiniz için teşekkürler.


simit yerine (apostrof e yapamaz bu eller o istanbul artifact'ine) gevrek, çekirdek yerine çiğdem (çiğdem çiğdim midir peki bu o halde? madem öyle işte böyle olsundur), ötanaziye gımbak ve tokaya da tırkı diyen bu insanlar kümesi elbette şu insanlar kümesini de kapsamaktadır ki (bkz: izmirli kizlar) evet bu kadar daha ne dikeliyorsunuz ?


kanal üzerine kurulu bir şehir olduğu söylentisi var ki yerin dibini yarınca altından deli gibi su geçtiği de tarafımdan gözlemlendi. deprem ve bilimum afetlere karşı dayanıklı olmayan bir şehir olmakla birlikte sapanca gölü de olmasa yaşanmayacak şehirler arasında liste başında da gelse sülalenin yerleştiği ve bu sebepten kurtulamadığım bir şehir. he bi de çark caddesi var. taksime benzetilmeye çalışılsa da yanından geçmeyen ama herkesin de mutlak uğrak noktasıdır. uzun çarşı da dekore edilen ev yapılarıyla farklı anlam kazanılmaya çalışılıyor şu aralar... yağmurunu da sevmem, havası nemli bir şehir olmasından mütevellit yazı da kışı da illallah getirttirir insana... gelmeyin :) çünkü sonra kaçmaya çalışsanız da kurtulamazsınız... kök salarsınız sonra alimallah :)


sözde noel baba'nın topuklarını götüne vurarak kaçtığı şehir.


benim eski kız arkadaşımın babası da izmirli. hatta normal bir aile tanışma gün için özel kıyafet bile getirmişti, o derece. eski sevgilimle aileyle hala görüşürüz, gayet iyi insanlar.


ankara'da yaşayan bir izmirli olarak en çok eksikliğini hissettiğimdir.


ankarayı seven ankaralılardan olunca, kaslar yukarı kalkmıs nasıl seviyorsun burayı sorularına, izah edemeyecegini bilerek "iste.." diye omuz silkip, gulumsemek demektir..


karadenizi genel olarak severim. ama rize ve trabzon dediği zaman biraz düşünürüm.


niğde memura miss gibi yerdir aslında. emekli gibi takılayım, çok bir isteğim yok paramı biriktireyim diyenlere birebirdir.


bursa, kütahya, ankara, kocaeli vb. birçok ile yakın yer. yani merkezi denebilir ama hiç de 5 milyon, 10 milyon insan yaşamıyor. demek ki çekiciliği az.


darende, pütürge, hekimhan, yeşilyurt, arapgirli olmanın malatyalı olmaktan önce gelmesi.


kimilerinin canını çok fena yakan kızlar. beni sevdigime pisman ettiler ekolünden olan kızlardır. bırak kızın kendisini şehirden bile nefret ettirtebilirler belki de.


insanı gençleştiren şehirdir, sürekli cıvıl cıvıldır ve hep yapılacak bir şey bulunabilir. tek kötü yanı buraya okumaya gelirseniz, mezuniyet sonrası terk edince bu şehri, ülkemizde bu kadar güzel bir şehir daha bulamayacağınız için, çok özlersiniz ve hep eskişehire geri dönmenin bir hayali kalır aklınız köşesinde.


güzeller ama çok asi ve ukala oluyorlar ne yazık ki. bunlar benim gözlemlerin, umarım bir dahakinde daha güzel şeyler yazabilirim


türklüğün en güçlü kalelerinden biri olan ilimiz. 9 mart 1920, amiral sir f.de robeck’ten lord curzon’a: "türklerle yapılacak sulh anlaşmasında kürdistan’da türklerin hiçbir hakları kalmayacaktır. kürdistan’da durumdan emin olmalıyız, kürtler bile ne istediklerini bilmiyorlar. erzurum türklerin en kuvvetli kalelerinden biridir, çok büyük bir türk toprağının ermenilere verilmesine göz yummazlar." (erol ulubelen, ingiliz gizli belgelerinde türkiye, sayfa no: 17,26, belge no: 17,23, s. 261-266) san remo konferansı: "türkiye’nin sınırları: erzurum ermenilere verilecektir. böylece, büyük ermeni devleti teorisi yerine gelecektir. erzurum’da türkler çoğunlukta olduğu için bir yolunu bulup türkleri oradan atmalıyız. erzurum, son zamanlarda milli hareketin merkezi olmuştur." (erol ulubelen, ingiliz gizli belgelerinde türkiye, s. 242)


üniversite hayatımın son vizesine çalışıyordum az önce.. yaklaşık 3 ay sonra bu şehirle olan ilişkim baya baya bitiyor. kocaman da bir aşk bırakıp gidicem bu şehre... şuan gideceğim için mi çöktü bu hüzün yoksa o aşık olduğum adamla olamayacak olmamdan mı onu da bilmiyorum. neyse vesselam çok uzattım. ben bu şehre en çok ruhumu bıraktım


zamanında atama herşeyi yaptık ama ülkemizde hayvanat bahçesi eksik kaldı demişler, trabzonun çevresini telle kapatın demiş


merhaba yoldaşlar candaşlar, hayatinda hic malatyaya gitmemis bir malatyali olarak hakkında söylemek istediklerim var. mataya candır, gitmesemde gormesemde o köy benim köyümdür (bkz: arapgir) dibine kadar hemşericilik yaparım, gözümde her zaman bir tık ondedir kayısı hoşafı sevenler. ilk aracimi uskudardan aldim ve ikincieldi ama plakasi 44 diye alma sebebimdi. 3 yil gururla taşıdığım plakami defalarla iyi niyetli hemşerilerim tarafindan durduruldum ve küçük sohbetlerle keyiflendim. olum cok seviyorum malatyayi ve malatyalilari ayrica şu videodaki bebe ile soyadımız ayni, belki akrabayiz haberim yok :)


öğrencilik yıllarımda trenle gitme şerefine nail olduğum; etli ekmek dışında bir numarası olmayan şehir. bu şehrin bu kadar düz ve ovalık olmasının nedeni sanırım şehrin gerçekten bir numarası olmaması ve düz olmasından kaynaklanıyor ve bunu da gayet hakkını veriyor.


kalanını bilecek kadar çok kalmadım izmir'de ama bir tanesi var ki uzaktan uzaktan içimi eritir. suyundan mı havasından mı bilinmez başka arkadaş.


doğaüstü soğuk olan şehir. kar yağdı yumuşar dedik daha da soğudu.


gidip görmüş mü bu bir , açıp bakmış mı bu iki.


fotoğraflı ve videolu olarak upskirt atmadığın sürece yalanlayacağım önerme


ah ne erzurum,seçim gecesi oy dağılımına bakacağım yerlere ekledim seni. hatay, adıyaman,malatya gibi..


türkiye’nin bir ilidir. doğu anadolu bölgemizde yer almaktadır. mert insanların yaşadığı ilidir. (bkz: ) erzurum gibi güzel şehrimizi bu virüs ile ilişkilendirmek yanlıştır.


trabzon ve artvin arasında kalan ve doğu karadeniz bölümünde bulunan ildir. çoğu karadeniz şehirlerinde olduğu gibi burada da köyler dağ yamaçlarına kurulmuştur. haliyle dere yataklarınin sehir planlamasini etkilemesi olagan oluyor. akarsular, dereler bakımın zengin olan rize' de, akarsuların debisi ve akış hızı oldukça yüksektir. zaten heyelana meyilli olan sehir toprakları, mevsiminin getirdiği yağış ve akarsularla birleşince, bir sehircilik hatası olan sehirde can ve mal kaybı artar da gider. şehir merkezi sahil kesimindedir. yaklaşık on yıldır, fazlasıyla kalkınmış bir şehirdir. hızla gelişimini de sürdürmektedir. sahil kesiminde deniz doldurularak yol ve yürüyüş yolu çalışmaları tamamlanmıştır. burada unutulan, deli kanlı olarak tanımlanan karadeniz'in, ondan alınan yerleri geri almak isteyecek olması. firtinali günlerde modernizmi yalayan dalgalar buna örnektir. yol kenarında ki yüksek katlı binaların ise genel olarak istimlak duvarlarının üzerine yapılmasından daha da devleştiği ve kat sayma arzusuyla yakıp kavurdugu bir gerçektir. şehrin insanları geçimlerini çaydan ve ek olarak baldan sağladıkları için kış aylarında işsizdirler. son yıllarda gençler kendilerine iş sahaları yaratma çabalarındadır, fakat yetersizdir. bu yüzden, kışları kahvede oturan erkekler yaşar bu şehirde de çoğu karadeniz ilinde ki gibi. şehrin insanı, kışın hariç genel olarak yoğun bir çalışma temposuna sahiptir. yağmur, güneş dinlemeden bizlerin yürümekte tereddüt edeceği dağlarda, gün doğumundan batımına kadar çay toplarlar. dolayısyla burada kondisyonu kuvvetli insanlar bulunur. özellikle de kadınların. çay mevzusuna nolu girişte deginmisim zaten. arazinin engebeli olması nedeniyle; kilolarca çay yaprağı ile dolu çuvalları ufacık çocuklar, yaşlı insanlar dağ, bayır sırtlarında taşıyarak çay alım yerlerine götürürler. haricinde arıcılıkta önemli bir geçim kaynağıdır. ayder balı ve anzer balı şifa niyetine üretilen ve çok pahalı olan bal çeşitleridir. bunun yanında bu bal sınırlı sayıda üretiilmekle birlikte son yıllarda da kilo sayısı git gide düşmektedir. gidilesi ve görülesi mavi ve yeşilin harmanlandığı yurdum şehirlerinden biri olduğu ise su götürmez bir gerçektir.


insanı ozellikle elit kesimi büyük hayal kırıklığıdır. şehrin ayazı gibi soğukturlar, kendinden başkasını pek beğenmezler. bir akdeniz insanı değil.


durup dururken çomarlara dert olup, hasetlerinden çatır çatır çomar çatlatan babadır.


kışları soğuk ve yağışlı yazları sıcak ve kurak aynı zamanda sokak düğünlü geçen şehir


evden çıkmadığın sürece mutlu yaşayabileceğin şehir. sessiz sakin, gürültüden uzak balkonumda, bahçeyi seyrederken "kim bilir şehirde ne yobazlıklar oluyordur" diye düşünüyorum bazen.


bütün pisliğini ankara'ya kusan üçgen. siktirin gidin lan artık.


18 yıldır istanbul da yaşayan biri olarak hiç özlemediğim memleketim.ekşici arkadaşları okuyunca 'vay be neymiş benim memleketim de benim haberim yokmuş!!!dedim.ucuz olmasının dışında insanların eskişehir de ne bulduklarını anlamış değilim.kışın donduran soğuğu,yaz geceleri kışlık yorganla uyumak,temmuz ayında akşam saatlerinde hırkasız gezememek,sıkıcılığı var bir de.tatilcilere yeni yüzüyle sempatik gelebilir ama sevmiyorum memleketimi.neredeyse 13-14 il gezdim ama en güzeli istanbul.


margharita pizza'yi, korfez pastanesi'ni biliyorsaniz... gerçekten ankarali olmussunuz demektir


bünyesinde barındırdığı barlar sokağında girmeye çalıştığımız üç mekandan da 'doluyuz' cevabını aldığımız şehir, enteresan.


dünyada bulunan bir kaç orman dışında hemen her yeşilliğin yapay olduğunu bilmeyen mallarca eleştirilen şehir. cahiller zannediyorlar ki bir insanların yaşadığı şehir var ve onun dışında da bir yabani doğa var. hayır kentleşme doğal bir sürecin insan emeğine yansımasının sonucudur. kentleşme ile birlikte doğaya zaten biz şekil veriyoruz. doğa dediğiniz şey bizim kontrolümüzde olan bir şey, doğal hiçbir şey yoktur ya da her şey doğaldır. david harvey'nin dediği gibi new york'ta doğal olmayan hiçbir şey yok. edit: cahiller için doğa-kent ilişkisine giriş 101


salgın yönetiminden zerre anlamayan, süreci insanların güvenli sosyal yaşamını baltalamak için kullanan bir valiliğe sahip şehir. covid-19'un açık alanlarda bulaşma ihtimali kapalı alanlara göre çok çok düşük. buna rağmen eskişehir valiliği kapalı alanlar ve iş yerleri hakkında doğru düzgün hiçbir karar almazken gençlerin güvenli biçimde bir araya geldiği kanlıkavak, dede korkut parkı gibi yerlere anlamsız kısıtlamalar getirmekte bazı caddelere insan giriş çıkışlarını sınırlamaktadır. tehdidi yaratan açık havada oturan yahut gezen 3-5 genç değil ama bunların amacı başka tabii. yakında kolluk kuvvetlerini de dolaştırmaya başlarlar parklarda bahçelerde. kapalı alanlar, parti kongreleri lebaleb devam; onlara laf yok. ek: 8 metrekareye bir insan oturacakmış, dışarı çıkan mezurayla çıksın artık.


canını yediğim, dönmek istemediğim şehir. öğrenci havası gitmiş, bayağı zincir işletmeler mekan açmış güzel şehre. fakat hala güzel hala güzel kendisi. her yer ayağınızın altında. şehre uzak oturmak pek mümkün değil. gün zaten bitmiyor. istediğiniz saatte dışarı çıkarsınız zerre korkusuz.


rüşvet olarak etkilenecek kişiye mevsimine göre yaş mevsimine göre kuru kayısı götürmeleri.


mesut yılmaz ve erdoğan gibi iki cevher(!) çıkarmış şehir. umarım bu geceki olaylar bir felaketle sonuçlanmaz. yoksa rize tarihin sayfalarında karanlık bir yer edinecek ve bu karanlığı hep taşıyacak.


etliekmek bir erkeğin makyajı sakalıdır arabaşı içen dayı edit: biçim düzeltmesi. uykusu kacmis kutup ayisi'na teşekkür ederim :)


yazin gündüz 29 derece gece 9 derece hava.


bütün sözlükçülerin ankaradan bildirdiğini düşünmeme sebep olan durumlardan biri.


ticari girisimciligiyle unlu, bugunlerde kieve cinsel amacli turistik otobus turlari duzenleyen girisimcilere sahip sehrimiz. kiev yolcularina onemli nasihatler icin:


herkesin birbirine gülüm diye hitap ettiği şehir. eskiden bu kadar dikkatimi çekmezdi. erkek kadına, kadın kadına, kadın erkeğe, erkek erkeğe, istisnasız herkes birbirine gülüm diyor bu şehirde.


kartopu savaşına katılabilseydim keşke dediğim öğrenciliğimin geçtiği güzide şehir.


gezip görülecek yeri azdır evet. bir iki günde bitirsiniz. ama türkiye'nin en yaşanılabilir şehirlerinden biridir, belki de en iyisidir.


istanbul'da, izmir'de` :özellikle izmir'de` bitmez tükenmez "ne kadar durgunsun sen" muhabbetlerine maruz kalmaktır.. yakası ya da sırtı çok açık kıyafetleri giyerken istemsizce tedirgin olmaktır.. "boyut mu, işlev mi" benzeri sorularını liseden çook sonraları sormak, anlamlandırmaktır..` :daha gider bu `


an itibariyle şehir merkezinin yoğun kar yağışı altında olduğu , karın bu seyir de devam etmesi halinde sabaha 40 cm kar ile uyanacak şehir.


kürekle köpek öldüren insanların bulunduğu memleket. (bkz: konya'da barınaktaki vahşet)


ramazan ayında gönül rahatlığıyla dışarıda yemek yeyip su içebileceğiniz, hoşgörü abidesi, türkiye'nin en medeni birkaç şehrinden biridir. türkiye'nin birçok şehrinde kadınlar mini giymeye korkarken erzurum'da kadınlar rahatlıkla mini eteklerini ve taytlarını giyebilirler.


modern çağın cahiliye devrini yaşayan ülkenin geri kalmış şehrinin halkı


not: işbu entry eskişehir'in tamamen kötü yönlerine odaklanmıştır. 3 senedir eskişehir'de yaşıyorum işim gereği. normalde de eskişehir'e çok yakın başka bir ilçede oturuyordum zaten. dolayısıyla bu iklimin içinde büyüdüm. karasal iklim çocuğu olmama rağmen eskişehir'in ayazı beni öldürüyor. kasım ortalarından başlayarak mart ortası veya sonuna kadar dışarıda dolaşmayı düşünmek imkansız oluyor. o kafe senin bu avm benim duvarlar arasına hapsolmak zorunda kalıyorsunuz. trafik tam anlamıyla rezalet. ben 5 sene istanbul'da okudum; istanbul trafiği nedir bilirim ancak bu küçük şehirde, bu 700.000 kişilik, istanbul'un bir ilçesi büyüklüğündeki bu şehirde yıllardır çözülemeyen bir trafik sorunu var. sorunun kaynakları belli ama çözüm için hala bir adım atılmadı. bütün nüfus iş saatleri içinde tek bir merkeze toplanıyor ve iş çıkışı aynı merkezden dağılıyor. ankara'nın kızılay meydanından bile daha merkezi bir merkez burası. dolayısıyla özellikle 7:30-9:30 ve 17:00-19:00 saatleri arasında bu küçücük şehirde bir trafik kaosu yaşanıyor. ancak belediye bunu görmezden gelerek kent merkezini yoğunlaştırma çabalarına devam ediyor. espark bunların en kötüsüydü, şimdi de eski fabrikalar bölgesini cazibe merkezi yaparak kent merkezinin yoğunluğuna bir yoğunluk daha ekledi. bu trafikten kaçmak için bindiğimiz tramvayların boyut olarak küçük olması ve sefer sıklıklarının azlığı nedeniyle toplu ulaşım maalesef yeterli bir çözüm olamıyor. üstüne üstlük aylık kart gibi bir seçenek de yok. trafiğin bu denli kötü olmasının bir başka nedeni ise trafik ışıkları. bazen öyle anlar oluyor ki kavşaktaki 4 hat da kırmızıda bekliyor. bunun nedeni yayalara yeşil yanması değil, onlar da bekliyor? bekliyoruz yani. hele ki tramvayların geçiş yolu üzerindeyse beklediğiniz ışık, tramvay geçmeden yarım dakika önce kırmızıda beklemeye başlayıp yarım dakika sonra yeşili gördüğünüz durumlar oluyor. buradan trafik mühendisi arkadaşlara en yoğun sevgilerimi iletiyorum. yolların dizaynları... eskişehir, ortasından demiryolu geçen bir şehir. en azından birkaç sene önce bu durumu ortadan kaldırmaya yönelik olarak demiryolunun yeraltına alınmasını sağladılar. ancak hala tülomsaş ve dmo'nun geniş arazileri şehri neredeyse ikiye bölüyor ve kuzey-güney yönlü bağlantıda ciddi sorun teşkil ediyor. bu bağlantıyı sağlayan önemli arterlerden birinin de basit bir ara sokak olması hiçbir şekilde açıklanabilecek bir durum değil. bursa, konya gibi şehirlerde eskişehir'e oranla çok daha düşük maliyetlerle (örneğin bursa'da km başına maliyet 18-20 kuruş civarı iken eskişehir'de 30 kuruş civarı) ulaşım sağlıyorsunuz. tabi burada harcanan her fazla yakıt şehrin havasına ekstra kirlilik olarak geri dönüyor. boşuna değil zaten türkiye genelinde hava kirliliğinin en yüksek olduğu illerden biri olmamız. eskişehir malum bir sanayi şehri. özellikle şehrin içinde kalan şeker pancarı fabrikası zaman zaman kentin havasını umumi tuvalete dönüştürüyor. ayrıca kentin içinde şöyle iki hava alayım, ağaçların arasında kentin gürültüsünden uzaklaşayım diyebileceğiniz bir alan yok. son on yılda yapılan veya düzenlenen büyük çaplı kent parkları bu işlevi yerine getirebilecek alanlar değil çünkü ağaçtan ziyade ot ve suya yatırım yapılarak oluşturulan yapay görünümlü yerler. tamam, bir emirgan korusu, bir fethi paşa korusu performansı beklemek belki abartı olur ama en azından seğmenler parkı gibi, bursa botanik parkı gibi daha bir koru özellikli yerler olmalı eskişehir'de. böyle yerlerin tamamı şehrin dışında ve toplu taşımayla ulaşımı olmayan yerler. son olarak bahsedeceğim konu ise eskişehir'deki sosyal hayat. bir üniversite öğrencisi için eskişehir cazip bir yer olabilir. gerçi üniversitelerin ve şehrin kalitesini duyup da gelen ve beklediği canlılığı, şehir yaşantısını bulamayıp başka şehirlere geçiş yapan tanıdıklarım da oldu ama bunlar istisnadır. üniversite öğrencileri dışında konuşacak olursam eskişehir 80-90'lı yıllarda sanayisiyle beraber hızlı bir büyüme sürecine giren bir şehir. bu süreçte yapılan büyüme hamleleri maalesef türkiye'nin bir özeti; çarpık kentleşme, kısa vadeli alınan fevri kararlar ve en önemlisi, konumuz olan kırsaldan kente göçler. köy hayatında dünya tatlısı olarak bildiğimiz bir adam kent hayatında bir trafik canavarı, banka sırası kaynakçısı, tükürük makinesi olarak karşımıza çıkabiliyor. bunun yanında son yılların trendi olarak eve benzeyen beton yığınları yapan müteahhit rolüyle ön plana çıkıyorlar. şimdi ben demiyorum ki köylü zihniyeti kötüdür, köylü cahildir; ben diyorum ki nasıl bir kentli köy hayatına çabucak adapte olamaz, orada sivrilir; köyden gelen vatandaş da maalesef kent hayatına adapte olamıyor. yani o kendi içinde adapte oluyor da kent onun bu adaptasyonunu pek benimsemiyor yukarıda saydığım davranışlarından ötürü. eskişehir de kırsaldan aşırı derecede göç alan bir şehir ve kent yaşamında yazılı olmayan bazı görgü kurallarını bu sosyal ortam içerisinde görmek maalesef mümkün olmuyor.


bayburt bomba ile yok edilse, ülke ekonomisindeki zarar bombanın masrafı kadardır.


neresinde sessiz sakin yaşanabileceği konusunda bilgi istediğim şehir. suser'lardan bilgi beklemekteyim


el aleme karşı çok iyidirler ancak aile arasında hepsi birbiriyle kavga edip senelerce kin güderler olmayacak sebeplerden.


mecburen yaşamak zorunda olduğum lanet şehir.


kayseri ile akrabalık bağlarım olduğu için özellikle son 20 yılını yakından izledim. özellikle köylerinde %98 oranında evet çıkacaktır. ilçe ve şehir merkezinin ortalaması en az 70 üzeridir. geçen gün kayserinin beşiktaşta bulunan bir köy derneğinde mhp'li muhalifler hayır'ı anlatmak istedi ve masalar, sandalyeler devrildi siz burada konuşamazsınız diye. böyle bir seviyeden bahsediyorum.


haftaya geliyorum; sohbeti, enerjisi yüksek olan insanlarla oturup birkaç kadeh bir şeyler içmek isterim. not:doktorlar caddesi


doğuştan sözlük yazarlığı kazandırdığını düşündüğüm niteliktir. lan hepiniz ankaralısınız bence! koca istanbul'u yozgat gibi hissettiriyorsunuz bazen. hanginizle tanışsam ya yenimahalle ya da çankaya'dan. bari köylere f alan dağılsaydınız... iddia ediyorum sözlük'teki yazar sayınız beypazarı, nallıhan ve kızılcahamam'dan fazladır...


öğrenci kentidir. "5-6 sene önce şöyleydi, şimdi çok bozuldu" gibi hükümler bu kent için komik kaçmaktadır. dinamik bir şehir olduğu için 5-6 sene ile kiyaslama yapıp komik duruma düşmeyin. gençlikten gelen yaşayan bir dinamizmi vardır. ben 20 sene öncesini bilirim , bir hayal kahvesi bir rağbet bar vardı ama yine öğrenci kentiydi. öğrenci istemiyoruz goy goyunu ciddiye almamak gerek. bu kayıt günlerinde yerel yönetim kente yeni gelen öğrencileri samimi bir şekilde karşılayıp, ' hoş geldiniz ' diyor. en güvenilir şehirler arasında eskişehir. sosyal hayatı barlar sokağından ibaret değil, özellikle büyükerşen sayesinde tam bir kültür şehri oldu. idil biret'i, fazıl say'i simit parasına bu kentte dinleyebildim. ender sakpınar yonetiminde konserler dinlenebiliyor. tiyatro hayatı canlı. bu kenti gömmeye çalışanlar büyükerşen'den sonrasını beklesin. malesef şimdiki halini çok aratacagini düşünüyorum, umarım yanılırım. esnafı, kalitesizlesmeye başlamış. yakın zamanda gittim pek çok sokak barı tek görünce 'rezervasyon var mi?' 'tek alamıyoruz' ukalaligina başvurdu. hemen karşısındaki barda oturup izledim sinek avlamalarini. biraz ' got kalkma' durumu başlamış. bilinçli tüketici ve piyasa ekonomisiyle yola gelirler.


boyle laflardan sakinin. tamam milliyetciligi fasistlik sinirinda, dindarligi yobazlik sinirinda yasayan hele ki bunu kanunlarin ustunde oldugunu dusunup insanlara zorla dayatmaya calisan her gruba karsi benim de nefretim var. eger karadenizlilerin, altini cizerek soyluyorum, "tamami" bahsettigim gibiyse, bu karadenizlileri yabancilastirir, turkiyenin parcasi olan etnik kimligini yok eder, hatta bir cesit bolucu teror orgutu yapar, ve nihayetinde adini koymak gerekir. ama boyle olmadigini hepimiz biliyoruz. benzer muameleyi tamami oyle olmadigi halde sirf kurt oldugu icin ve politik olarak hukumetle ayni goruste olmadigi icin goren vatandaslar var. kendi vatandasina boyle konusursan bu bir savas ilanidir. bu yuzden hangi gorusten olursaniz olun, isterseniz cumhurbaskani olun, bu tip nefret demeclerinden kacinmaniz gerekir.


orada yaşayanlar belli ama göç edenlere de bir parantez açmak gerek. özellikle sakarya, kocaeli, istanbul civarında yaşayanlar mafya olmak için doğmuş sanki, sürekli bir artistlik hali var dertleri neyse amk.


bunu sen hakettin rize! içimdeki insan ve doğa sevgisiyle uzun zaman direndim tüm garipliklerine. ama yetti. turizm katili olayım, ekmek yediğim yere ihanet edeyim ama bir kaç kişiyi daha kurtarayım. şu günlerdeki nem oranınla başlayalım hadi en hafifinden. nefes aldırmıyor, uyutmuyor, içim küfleniyor ama bu geçer nasılsa birkaç haftaya diyelim. peki şehre dışardan gelenlere o tuhaf bakışın neden? misafirperversin tamam ama sonra her adımı izleyişin de ne oluyor? bisiklet süren, sahilde koşan, yalnız kalıp kitap okumak isteyen kadınlar neden bu kadar dikkatini çekiyor? kadınların bile silaha bu kadar düşkünlüğü seni de korkutmuyor mu? yaşamı hiç kolaylaştırmıyorsun. küçücük halinle bunca trafik kaosnu nasıl yaratıyorsun? ne yazık ki kabasın. esnafının müşteriye güleryüzden haberi yok. ''alırsan al, almazsan alma ya da uğraştırma bu sana gelmez'' tavırları kemeraltı'nda ta sokak başından, sokağın sonundaki dükkana davet edilmeye alışmışlara çok dokunuyor. dolmuşçular, garsonlar, mağaza, hastane çalışanları topluca sözleşmişler gülümseyi bırakalım mı demişler nedir dışarıdan eve gelince ben de asıyorum suratı. şehir merkezin eskiye nazaran daha hallice kabul. bir kaç senedir epey yol katettin. artık tek kafede tüm şehir toplanmıyoruz akşamları. üçe bölünebiliyoruz çok şükür. ardeşen e, pazar a ne demeli? deniz kenarında bir ve yalnızca bir, şehir merkezinde yine bir yalnızca bir yer var. hadi boşver sosyal hayatı desek,denizi evden izleyecek olsak o kira bedeliyle imkanı yok. ya insan hangi evine hangi özelliği için 1500-2000 lira kira versin ne olur söyle. pahalısın tamam da limonun tanesi de 90 kuruş olur mu söyle. ya da boşver be rize, herşeyi boşver de bana sen asıl koton neden kapatıldı onu söyle. o kadar berbat değil, berbat olsa duramazdım kötü tarafların daha çok diyelim. hata sende değil, seni seçende diyelim.


şehirden öte, açık hava medeniyet müzesi. nereye gidersem gideyim dönüp geldiğim evim, ailem, yuvam.


bir gün bu istanbul kaosundan kaçıp yerleşmek istediğim yaşanası şehir... modern insanları, havası her şeyiyle güzel memleket.


"eğer bir derede iki hamsi kavga ediyorsa, oradan az önce uzun bir rizeli geçmiştir."


eskişehir baldır bal. geçen sene ziyaret etmiştik, öğrencilerle dolu olduğundan mıdır nedir hiç asık suratlı biriyle karşılaşmadık. yabancısı olduğumuzdan bir şey sorduğumuzda, karşımızdaki herkes güler yüzlüydü, herkes yardımcı olmaya hevesliydi. bu yüzden huzurlu bir şehirdir eskişehir bizim için. sadece kaldığımız otelde, asansörde karşılaştığım bir kadını çok asabi gördüm. suratıma bön bön bakmıştı ama otelde kaldığına göre, bizim gibi yabancıdır ve eskişehirli değildir diye düşünüyorum.


20 ekim'de çok güzel bir gün geçirdiğim şehir


küçük mü büyük mü anlamadığım şehir. çok algoritmik yaşıyor herkes. nüfusa bakıyorsun çok gibi ama herkesle her an karşılaşıyorsunuz herkes aynı yerlerde takılıyor. üniversitesi nefis bu arada. o civarlarda okunacaksa tercih edilebilecek bir yer.


şu an acayip bi doğa olayının yaşandığı şehir. eskişehirde deniz yok diyenler utanır mı sanmam :)


ogrenci dostu oldugu dogrudur. öğrencilik zamamında (sene 2010) 2 tl ye 50 lik bira icebildiğimi (barlar sokağındaki mekanlar) hatırlıyorum. yine aynı şekilde 1 tl ye senfoni orkestrası dinlemeye giderdik.


izmir insanı değil görgüsüz ve saygısız insan iticiliğidir o. bu belirttiğin şey her il için geçerli. izmir’de sayıları biraz daha azdı bu tipte insanların ama tabii ki değişen insani değerler ve çok göç alan bir yer olması itibariyle son zamanlarda bir nargile cafe barzoluğundan çıkma kişilerin sayısı gittikçe artmış bulunmakta. ama yine de canım izmir’dir :) itici geliyorsa konuşmamak kadar basit çözümler bulabilirsin kendine


bugün hem polis hem de özel güvenlik görevlisi faşizmine maruz kalmış, bu insanlarla kirlenen şehir. özel güvenlik görevlilerinin eskişehir osmangazi üniversitesi öğrencilerine yapılanları başka başlıklarda birçok kişi değerlendirdi, kınadı. ancak polisin yaptıklarından bahseden olmamış. biraz bahsedeyim; saat 16:00 civarında, eskişehir osmangazi üniversitesi tramvay durağından, yaklaşık 20 öğrenci nedenini tam olarak bilmediğim bir nedenle kaçak geçiş yaptılar. daha doğrusu yapmışlar çünkü ben o anı orada olamadığım için göremedim. tramvay durağında bulunan güvenlik görevlileri de sanırım polise haber vermişler. ben her şeyden habersiz durağa geldiğimde, durağın içinde çok büyük bir kalabalık gördüm. yine olaylardan habersiz bir şekilde durağa girdiğimde, durağın tam karşısında 3'ü elinde kamerayla durağın içindeki kişileri kaydeden aslında fişleyen, 10 adet sivil polisi gördüm. her tepki gösterene kamerasını doğrultan bu polisler, biletsiz giren kişilerin durağı terk etmesine rağmen '' biletsizler çıkana kadar tramvaya binemezsiniz'' demeye cüret ettiler. böyle bir hakları var mı bilmiyorum ancak orada bulunan insanlar sadece düşman oldukları öğrencilerden değil, okulun hastanesini kullanan hasta ve yaşlı insanlardan ve olayla hiçbir ilgisi bulunmayan insanlardan oluşuyordu. üstelik bulunduğumuz durak başlangıç istasyonu olduğundan, diğer duraklarda tramvay bekleyen insanlar da mağdur edildi. bu aptalca bekleyiş tam tamına 1 saat sürdü ve bilet kontrolörlerinin tramvay içinde yapması gereken işlem, durağın içinde yapılmasıyla son buldu. şimdi bu adamları kime, nereye şikayet ederim bilmiyorum. üstelik polisin bizi kamerayla kaydetmesini fark ettiğim anda kendimi kaybedip polise bağırmam ve bunun kaydedilmesiyle belki de o çok sevgili polisimiz hakkımda şikayette bulunacak, bunu da bilemiyorum. neyse işte, eskişehir eski günlerini aratmaya, kirlenmeye devam ediyor.


okulumun burda olması nedeni ile , süründüğüm şehir..


doktorlar caddesi diye birsey var ya, acaip prestijli bir mekan(mis), porsuk cayi diyince gurul gurul bisey beklerdik, ince belli bardakta verdiler..


yusuf ziya cömert çok kıskanmış çenesini tutamamıştır...


bok atanların hep ama hep aynı argümanları kullandığı şehir. vallaha kusacağız artık. bak anlamıyorsunuz; konya'ya bok atmak sizi elit, laik, ne bileyim aklınıza gelecek herhangi bir şey yapmıyor - dangalak olmaktan başka. (bkz: ) - bu arada silerse diye ekran görüntüsünü de aldım. 1-) alkol tüketiminde zirvede olmak.. allahallah... elinde ne istatistiğin var, konya nasıl zirvedeymiş? koy da görelim. 2-) aynı şekilde fuhuş. nasıl zirvede oluyormuş konya? hangi bilgi ya da istatistik var elinde? istanbul'dan falan daha mı çok mesela oran olarak? banka kredilerinde zirvede olunca da faiz de eklendi tabi bunlara :) ya siz konyalıların sağda solda şöyle dediğini mi sanıyorsunuz: "biz elhamdülillah en dindar şehiriz, bizim şehrimizde zinhar günah işlenmez, bu açıdan da takva olarak hepinizden üstünüz" konya ve konya'lılar gayet günaha ve harama bulaşmış insanlardır. bunu gizlemek için hiç bir çaba da harcamazlar, her şey açık açık yapılır konya'da. konyalıları da sağda solda "biz en dindar şehiriz, hepimiz dünyada cennetle müjdelendik" diye konuşurken duymazsınız - duydum diyen yalan söyler. ve en önemlisi: konya'ya olmayan verilerle bok atmak (aslında herhangi bir şehri yaftalamak) otomatik olarak kendi memleketiyle övünmektir. peki sorarım size, türkiye'de çok nadir bir iki küçük bölge dışında nerelerde çok etik bir hayat var? anadolu'nun ve dahi trakya'nın neresi ahlak ve medeniyet açısından çok önde de konya ve içinde yaşayan milyonlarca insanı yaftalama hakkını buluyorsunuz kendinizde? ve bu yaftalayan, bok atan insanların kaçı konya'da bulundu şimdiye kadar. konya bir isveç, ne bileyim bir kanada mı? hayır. konya türkiye'deki en dindar şehir mi? hayır. herhangi bir şehri neye göre en dindar şehir olarak belirlersiniz? bana göre türkiye komple, bütün bölgeleriyle yobazlık ve sahtekarlık çukuruna düşmüş bir yer. içindeki herhangi bir yerde yaşayan insanın başka bir yerine siz şöylesiniz böylesiniz demesi bildiğiniz abesle iştigal.


anlatıldığı kadar iyi değil evet. istanbul ile asla kıyaslanamaz bir çok konuda. yeme içme çeşitliği, eğlence çeşitliliği, gece hayatı, kafe çeşitliliği, farklı insanlar, farklı hayatlar eskişehirde bunlar çok daha azdır. çok fazla öğrenci var. ama öğrencilerin çoğu civar illerden zaten. istanbul, izmir bohemini yakalamanız kolay değil. çok öyle konser, müze gezen öğrenci yok yani. millet okey, batak oynuyor. fakat şu da bir gerçek. o bölgeye göre kesinlikle tercih edilebilir bir il. güzel bir alternatif kısaca.


nisan 12 kar yağıyor memlekete. yıldım


geçen panpamla(kardeşim 7 yaşında xd xd ) çizgi film seyrediyoruz dedim gel adacenter'a gidelim 2 karıya kıza bakarız birşeyler yeriz böyle evde hep çizgi film izlemekle olmuyor birader. abi dedi takım elbisemi de giyeyim mi? oldu olacak smokin kiralıyalım amk alt tarafı avm ye gidiyoruz dedim içimden, yok panpik giy bi tişört kot çıkalım dedim neyse gittik adacenter'a gezdik vs sonra alttaki carrefour a indik ben cips mips aldım o da gitmiş ben 10 dergisi falan almış ortada buluşucaz abiiii! dedi bak adam içki almış. oha resmen ufkum iki katına çıktı gidip adamı tebrik edesim geldi gözgöze geldik adamla elinde 4 tane kırmızı tuborg vardı ağzının tadını da biliyor ibine! her neyse ramazan diye pek bir tedirgin pek ezik kasaya gitti ödedi çıktı. kasada türbanlı da vardı sakallı da vardı apaçi de vardı kimse ramazanda nasıl içki içersin laaaan diye saldırmadı adama en son bu işte bir yanlışlık var deyip biz saldıracaktık kardeşimle! ama panpam, ben 10 dergisinden verilen plastik saate o kadar kaptırmış ki kendini adama tek başıma dalmaya korktum ve duyarlı mode da takıldım. sakarya'nın o bağnaz yapısı mı değişti yoksa bu marketteki oruçlular susuzluktan buz gibi kırmızı tuborgu meyve suyu mu sandı(yok ebesini limonatası) bilmiyorum ama hoşuma gitti. birşeylerin değişmeye başladığı şehirdir galiba yada kafam çok güzelmiş canım güle güle kullanayım.


istanbul'dan trenle otuz dört saatte gidilen, doğunun parisi diye adlandırıldığı dönemleri geride bırakan (bunda göç ve aşırı işsizlik önemli etkenler) şehrimiz. trenle erzurum'a gitmek, büyük bir tecrübe. trenin yol güzargahında durduğu bütün köy ve kasabaları buraya yazmaya çalışssam saatlerim gider yani. ama güzel dostluklar kurabilirsiniz. daha önceden tecrübeli olan yaşlılara akşam çaya, gece tavla oynamaya, lap topu olan şanslı gençlerle film izlemeye kadar bin bir türlü bedava atraksiyon hakkı veriyor tcdd bir bilet parasına. hele bir de biletsiz kısımdan yani, "kim boş bulursa oturur" kuralının geçerli olduğu yerden bilet aldıysanız işiniz iş. çünkü belli duraklarda yol geçen hanına dönen bu kısımlar bazen iki kişilik yere üç-dört kişinin oturduğu veya aralara yatakların serildiği vagonlar haline geliyor ama trenin havası da bir başka be kardeşim. dostluk, muhabbet, yemek vagonuna sallana sallana gitmek, tuvalet sırası beklerken çiftçiyle hasatı konuşmak, bir gecede devlet kurtarmak.. artık eski otobüslerde kalmadı ya ülkemizde. konfordan geçilmez oldu. iki kelâm etmeye çalışsan, rahatsız oluyoruz nidaları yükseliyor etraftan. şöförle dertleşeyim desen muavinler kulağından çekiyor. çekirdek çitletmek de yasak artık hem. olacak değil, tren erzurum'a gitmek için en iyi yol. uçak mı dediniz. hiç tavsiye etmem. iki saatte istanbul'dan erzurum'un havasına girmek adamı bozar bilmiş olun!


etli ekmek çok geniş yolları olmasına rağmen o yolda kaza yapabilen insanlar bağnazlik mevlana


he amk çankiridir. tamam overrated olabilir ama çankırı ile kıyaslamak öğrenci olsun ya da olmasın saçmalıktır. çankırı ne amk çankırı ne.


izmir biraz elitist biyer ama onun dışında % olarak istanbul ve ankaraya göre korunmuş bölgesi en fazla olan yer korunmuş bölgeden kastım yobaz, akp, mhp, şöyle 1 tık daha iyi kalıyo diğer şehirlere göre sonra işte antalya muğla fena yerlerde değil geri kalan yerler çomar tek sorun var izmirle alakalı benim için ben ot sevmiyorum işte şöle işte ordada antep mutfağa olucaktı benim için süper bi şehir olurdu izmirli değilim ama emeklilik için ideal geliyo


emlak balonundan sonra halk olarak şişirdiğimiz ikinci balon. balkan göçmenlerinin ekmeğini yiyen bu sahil kentinin içinde doğup büyümüş biri olarak garanti ediyorum, metaya bağlı ve her şeyi 'look'u olmuş, kendini beğenmiş, naylon bi tayfadır izmirli olmakla övünen kızlar. antep'li, ankara'lı, giresun'lu kızların sizden neyi eksik? kaldı ki izmir'in yerlisi kedisi köpeğidir dediklerini her defasında hatırlatırım ben izmirliyim diye karşıma çıkanlara.


soğuk olmasından dolayı kaçak suri/paki sayısının az olduğunu düşünüyorum. şehrin tek iyi yanı bu bence :d haa bir de şunu söyleyeyim, hakiki erzurumlular dibine kadar atatürkçü insanlardır, en azından benim gördüklerim hep öyleydi, dedemden de çok iyi biliyorum, ışıklar içinde uyusun canım dedem. alas.


okul gezilerinde mutamadiyen anitkabire, anadolu medeniyetleri muzesine, resim heykel muzesine, ataturk'un evine, meclise vs gitmisseniz... gerçekten ankarali olmussunuz demektir


1.kibir 2.kufür 3.atatürk düşmanlığı bu üçü birleşince koca bir çaydanlık gözler önüne geliyor.


araya km sokan sevgilim etliekmek inşaatı bitmeyen alaaddin tepesi bosna hersek selçuk üniversitesi düzgün şehirleşme özlediğim arkadaşlarım tüh halbuki 3ün katlarından gidiyordum.


bisiklet yollarında motosikletlerin fink attığı şehir. hatta utanmayıp arka arkaya park eden motosikletler bile görmek mümkün. işin kötüsü emniyet buna müdahale etmiyor, bizzat görse bile...


havasini hep bulutlu hayal ettigim,izmirden gidip de kendini bulan insanlara sahit oldugum,eglenmenin güzel ve izmire oranla daha ucuz oldugu,sinema okulu tutulan il.


bazı olaylardan dolayı, adı her geçtiğinde boğazımın düğümlenmesine neden olan şehir. bi şehirden daha fazla anlam taşıyor artık.


gelisimi bbc'nin de dikkatini ceken sehir.


ucuz olması ve açık görüşlü olması harika bir şehir. ama çok önemli bir sorun var. sigara içme yaşı korkunç düşük ve insanlar sigara dumanını yüzünüze üflüyor; gerek açık hava mekanlarda gerek yolda yürürken. dün astım krizine o kadar girdim ki. en son üfleyen şahsa bağırdım ancak umursamadı. donuk ve pasif agresif bakışlarla gitti. malum zaten kalabalık ve karşıdan gelen insan size sigara üfleyerek gidiyor. yürürken neden sigara içilir? bu kötü kokmasıdır vs. gerçekten aştım ama "ben" nefes alamadım. özellikle havalı olduğunuzu düşünüyorsanız değil. cidden değil. edit: ayrıca kasabada bir mekana gidince "içeride sigara içmek yasak" ve polisler kontrol ediyor nasılsa herkes sigara içiyor. böyle bir şey olabilir mi ya? yedi kat yıkanmanız giydiklerinizi uzun programda yıkamanız lazım. benim gibi astımı olanlar haplarını ve ventolinini almadan çıkmasın. son edit: tramvay neden kötü kokuyor anlamış değilim. bu kötü koku olayını büyük şehirler olarak çözemedik.


kendine özel kanun çıkartılan, hukuka dair bildiğiniz her şeyi unutturmaya soyunanların güzide ili.


ankara'dan ilk geldiğimde gezebildiğim tek yerin porsuk ve odunpazarı olması nedeniyle sevemediğim, ama okumaya ve saçlarımı uzatmaya başlamamla ankarayla arasındaki farkı görmemi sağlayan, şahsen bir büyükşehirden beklediğim ilk şey olan interneti layıkıyla altyapılandırmış, toplu taşıması da sıkışık da olsa oturmuş bir şehrimiz.


seçim sonuçlarından urandığım memleketim. rüşvete yolsuzluğa eyvallah demiştir. yazık.


koca yürekli babadır. ankara'da arkadaşımın sevgilsinin babası arkadaşıma bahçeyi sulatırdı.


rizeliler’e karşı özel bir tutumum yok ama yukarıda "cobranazo" nickli yazarın entrysi ibretlik, bakın yazdıklarının bir kısmı şöyle, 2 paragrafta da kendisini anlatıyor: "tek başıma 3ten 10+ kişiye kadar hepsine giriştim. yeri geldi dayak yedim ama kavgadan kaçmadım. (dayak yediğim tek kavgada üstümde 10+ sayıda bodyguard kafama saydırıyordu yine de yıkılmadım dönüp tekrar saldırdım.) bunların sayısı da 6dır. gözümle gördüğüm hiçbir şeyden korkmam. cebinde silahla gece kulubünde artislik yapan 4 tane sözüm ona aşiret piçlerini döve döve yalvarttım vurma abi dedirterekten. burda bazı götverenler rizelilere cahil demiş. hayatım kitap okumakla geçer haftada 3 kitaptan az okuduğumda kendimi başarısız sayarım alınabilecek her türlü bilgiyi alır analiz eder üstünde düşünürüm. çocuk kitapları da okumam."


trabzonlu arkadaşlarım var ama onlar hakkaten çok ayrı bi kategoride. misal a diyorsun sürekli b anlayıp cevap veriyor. ömür törpüleri...


ankara. başkent. suyun başı tabirine uygun. belki ege ya da istanbul’un sosyal hayatı yoktur ama her şey orada başlar orada biter.


karli daglarin arasinda yapilan uzun bir yolculuk sonunda varilir erzuruma.. etrafi da yollari gibi, baslari dumanli ve karli yuksek daglarla cevrilidir .. biricik buyuk caddesi olan cumhuriyet caddesinde gezinir ahalisi.. asagisi lojmanlar, ogretmen evi; yukarisi cifte minare, tas magazalar.. arada geleneksel erzurum evlerinden olma bir restoran.. kadayif dolmasi.. etli yemekleri.. budur erzurumun ozeti.. (ufacik tefecik.. ici dolu dadascik..)


gerginliğin sona erdiği haberi gelen şehir. düzeltme : maalesef gerginlik sürüyormuş.


insanın sürekli "iyi de bunlardan her yerde var," diyerek izlediği güruh. güzel olmaları üzerine geçerli inanışın "izmir'in kızları -hatta dişi kedileri bile- gördükleri her yansıtıcı yüzeyde kendilerine bakıp, bir yerlerini düzeltirler," biçiminde değişitirilmesi gerekir. bu konuda çok sağlam verilerim var. sokağa sıfır ve dıştan flotal ayna kaplı bir ofiste çalışıyorum. kardeşim biriniz de bakmayın, hadi bakıyorsunuz abartmayın, ağzınızı yüzünüzü şekillere sokmayın. ya da "ulan bu aynanın arkasında biri olabilir," diye bi düşünün. abartısız oran %85. kalanları da kesinlikle ofis duvarlarını geçer geçmez bakıyordur aynaya. ben göremiyorumdur.


karadenizlilerle pek işim olmadı geçenlerde gezdik ailecek oraları. güzel yerler doğası falan. yalnız bu karadenizliler pkklilara yada kurt mafyasına karşı gelebilen onları sindirebilen (ne kadar doğru bilmiyorum) grupmuş bazı yazarların dediğine gore ama madem öyle neden araplara satıyorsunuz g.tunuzu, içine ettiniz heryerin be arapça doldu heryer laleler sizi!


yobaz, dindar, alkolik sapık.. hihihi ne komik tespitler, espriler şahanesiniz gerçekten. beyinsizlik konusunda birbirinizi taklit etmek zorunda mısınız? bekleyelim biz bu kafalar bizde olduğu sürece muasır medeniyetler seviyesine çıkarız.


sözlüğün en gerizekalı yazarları sıralamasında ilk beşe gireceğini düşündüğüm kadın imajı yaratmış abaza erkek yazar entrysi. ilk cümleyi okuyup kapattım aq


erzurum, yozgat, çankırı, kahramanmaraş, kırıkkale… ne güzel iller buralar… hep görmek istediğim yerler


başta kütahya olmak üzere çevre illerde yaşayanların haftasonları aktığı şehir. herhalde nüfus ikiye falan katlanıyordur. ulkemizde yaşanılası birkaç şehirden biri.


bana yaşamımda hissettiğim en sağlam aşk acısını yaşatmış şehir. bana yaşamımda görüp göreceğim en sert ayazı yaşatmış şehir. hem anadolulu hem de avrupalı olmayı en iyi içine sindirmiş şehir. şu an bulunduğum şehir. şu an buralı birini çok beğendiğim şehir. ilk gördüğümde feci abartılı bulduğum ama şimdi çok sevdiğim şehir.


aralarında en kısa şortu kim giyecek yarışması yaptıklarına inandığım kızlar. düşük bel modayken de en düşük kiminki yarışı vardı. one nightçıları çoktur.


mahalle baskısından kurtulamadığı sürece eyfeli yapsan metropol olamayacak. mahalle baskısından kastın sadece alkol etrafında toplamamak lazım. kayseri yi sadece kayserililerin yaşam alanı zanneden zihniyet var sanırım, sadece kayserili anlaşıyışıyla yaşanılan alan zanneden zihniyet. temeldeki sorun bu. kayserili anlaşıyışını merak edenler için; (bkz: mahalle baskısı timi) zamanın ötelerinden gelen düdüt: anlasılan zaten metropol olmuş.


an itibariyle camı pencereyi açtığımda eve is kokusunun dolduğu,yazın resmen çekip gittiği şehir.herşey iyi güzel de 2 ay yaz mı olur.. çok moralsizim be sözlük


tarihinin en utanç verici olaylarından birini yaşamıştır bugün. türk bayraklı insanlar, türk bayraklı insanlara saldırıp taş atıyor, yaralıyor. neden? aynı siyasi görüşe sahip olmadıkları için. bu toplumu böyle karpuz gibi böldüler işte. pkk'ya falan ne gerek var? asıl en milli, öz milli, hakiki milli benim diye diye ayrıştırdılar toplumu. milli bilinç nedir bilmeden... ulan bugün ülke savaşa girse bu bilinçle mi savaşacağız? allah bizim belamızı verdi de işte uzatmaları oynuyoruz.


büyük beklentiyle gidip, beklentilerimin onda birini bile karşılayamadığım şehirdir eskişehir.


otogarda indiğimde hayal kırıklığıydı eskişehir... nasıl bir büyükşehirdir burası, bu kadar küçük bir otogarı mı olur? diye düşünmüştüm... yollar toz toprak içinde ve çıplaktı... tek bir ağaç yok... sadece yanımda güzel bir kız... sevgilim olmasını istediğim, ama asla söyleyemediğim ve beni ta uzak bir şehirden sadece bir kere görebilmek uğruna getirmiş büyük bir aşktı yanımdaki... şehir kötüydü ama kız güzeldi ya, varsın olsun ne fark eder? nasıl diyordu şair "iki karanlık orman birbirini sevse ne olur sevmese ne?" işte aynen böyleydi otogardan otobüslere doğru yürürken düşündüklerim... benim gibi karanlık bir adam bu köhne şehri sevse ne olur sevmese ne? zaten bir kere görüp terk edeceğim bir şehirdi eskişehir. aşk da burada kalacaktı o güzel kız da... *** belediye otobüsüne bindiğimizde nedense aklımda hep ismail ayaz vardı. eskişehir’in en ünlü şehirlerarası otobüs firmasının adı... neden diye düşünüyordum durmadan, neden otobüs firmasına kendi adını vermek istemişti bu adam? giovanni versace gibi bir hedefi mi vardı, acaba? böylece ölümsüzleşmeyi mi düşünmüştü? dünya çapında bir marka olur muydu ki eskişehir’in şehirlerarası otobüs firması? sonra vazgeçtim bunları düşünmekten, hem ismail ayaz dünya çapında bir marka olsa ne olur olmasa ne olur, benim gibi aşkını bırakmak zorunda kalan bir adam için? *** "burada iniyoruz!" dedi yanımdaki güzel kız... inmesek ne fark eder diye düşündüm. ben göreceğimi gördüm aslında... belediye otobüslerinden bellidir bir şehrin neye benzediği... kırık dökük otobüslerden belli ne ile karşılaşacağım. kırılmıştım biraz eskişehir’e... "burası yimpaş!" dedi yanımdaki... "yimpaş?" diye sordum farkında olmadan... "yimpaş, yeni açıldı. bir alışveriş merkezi, gezmek ister misin?" güldüm hiç farkında olmadan... ve nedense onun yanındayken yaptıklarımın farkında bile olmuyordum. "ama" diyebildim sadece. "yimpaş’ın ne olduğunu sormadım ben. çünkü geldiğim şehirde o kadar çok var ki." hem bu mu eskişehirin tüm özelliği? adana’da galeria’yı gezdirirler, istanbul’da akmerkez’i... eskişehir’de de gezdire gezdire yimpaş mı vardı yani? hem nedendi illa ki konuğa alışveriş merkezi gezdirme isteği? "amaaaan!" dedim. "yok mu daha orjinal bir şey, yemek falan, hem açım da." böylece birlikte yemek yiyebilecektim sevdiğim ama söyleyemediğim kızla. "çiğbörek" dedi. "eskişehir’in çiğböreği meşhurdur!" bir anlam veremedim ismine çiğ ve börek, neye benzerdi ki? ama ilgisi olmayabilirdi de, dilberdudağı ya da vezirparmağı gibi bir şey olabilirdi adının tamlaması... yemekten sonra kararım kesinleşti, çiğbörek iğrençti... ama daha iğrenci yalanlardı... "nasıl buldun yemeği?" dedi. "harika..." "eskişehir nasıl, güzel mi?" "çok güzel, geldiğimden beri sürekli etrafı gözlüyorum çok çok güzel!" demiştim ve bunlar ona söylediğim ilk yalanlardı. ve bir aşkın yalanları başlamıştı işte... kıramamıştım kendisini sevdiğimi söylemeye çekindiğim o güzel kızı... şehrin de çiğböreğin de iğrençti, diyememiştim. sonra yağmur yağmaya başladı uzunca bir süre... "hayret" dedi, yanımdaki güzel kız. "çok uzun zamandır yağmıyordu, bu mevsimde yağması şaşılacak şey doğrusu. dışarı çıkmamız zor olacak gezemeyeceksin şimdi!" çok da umurum da değildi artık gezmek. hem ben biliyordum ki eskişehir aklınca benden intikam alıyordu. madem ki onu beğenmemiştim, o da bana daha fazla şeyler göstermeyecekti! ya da ağlıyordu koca şehir, üzmüştüm onu. sonra saçmaladığımı düşündüm. bir şehir bir adam için ağlar mıydı hiç? ya da bir adam bir şehri üzebilir miydi? hem bir şehir aşkını söyleyemeyen bu adam için ağlasa ne olur ağlamasa ne... *** sonra "adalar’a gidelim." dedi yanımdaki güzel kız... "adalar?" dedim. eskişehir’de nasıl ada olabilirdi ki, hem de birkaç tane... ama söylemedim bu düşündüklerimi, "gidelim, olur!" dedim sadece... ve uzun bir yol yürüdük. üzerinde hiçbir şey olamayan... ne bir ağaç, ne de panjurlarından begonviller sarkan, çatısına martıların konduğu eski bir konak... hiçbir şey görmeden yürüdük... sadece sesini duyuyordum. "bak bu büyük otel... bu da balık pazarı..." ne acaip, diye düşünüyordum o bunları sayarken... büyük otel istanbul’da da vardı, akaretler’de... balık pazarı dersen istanbul’un heryeri balık pazarı sayılır... hem akaretler’e yakın beşiktaş balık pazarı var... yani beşiktaş’ı gezmek yeter miydi eskişehir’i görmüş olabilmek için... yok muydu farklı bir şey bu şehirde... "bak bu sagra special" dedi yanımdaki güzel kız... "biliyorum!" diyebildim, beşiktaş’ta var ondan, kartal heykelinin civarında... ama diğerlerinden de var diyemedim. kıramazdım sevdiğimi söyleyemediğim kızı... sonra bir an durdum... balık pazarı hem de kocaman... hem de eskişehir’de... nasıl olabilirdi ki, yoksa adalar dediği doğru mu? eskişehir’de göl var mıydı, diye düşündüm... üzerinde adalar olan ve balıklar avlanan... ama şaşırtmadı beni eskişehir!... balık pazarının yarısı tavukçuydu, birkaç balıkçı vardı ama adı balık pazarıydı işte, tıpkı çiğbörek gibi adıyla pek alakalı değildi... "bu porsuk mu" dedim yanımdaki güzel kıza. "evet, porsuk, adalar burası... insanlar kayıklara biniyorlar burada, ama ne gereği varsa bu köprünün altından geçmeye çalışıyorlar, pek de beceremiyorlar!" dedi. haliç’i düşündüm, orada bindiğim kayıkları... eyüp’te de vardı ve orada da ne gereği varsa insanlar haliç köprüsü’nün altından geçmeye çalışıyorlardı ve yine pek başaramıyorlardı... herşey aynı, diye düşündüm. çok acı çekeceğim döndüğümde... herşey bana eskişehir’i hatırlatacak ve her seferinde ben burada bıraktığım, söyleyemediğim aşkımı hatırlayacağım... ve ben istanbul’da eskişehir’deymişçesine yaşayacağım, yürüyemeyeceğim beşiktaşta... ama o bunu hiç bilmeyecek, dedim kendi kendime... *** akşam dönüş zamanı geldiğinde gözlerinin içine baktım. eskişehir’in en güzel yanıydı onun gözlerinin içi... istanbul’da olmayan tek şey onun gözleri olacaktı... ve kalbimi en çok bunun acıtacağını anladım... "hoşçakal" dedim... "gelecekte görüşmek üzere!" demek istiyordum oysa... hani o geleceğe dönüş filmindeki gibi söyleyecektim bunu.. ve o gülümseyecekti... ama yapamadım... "hoşçakal!.." diyebildim sadece... gözlerine bakamadan... gözlerine baksam, o eskişehir’in en güzel gözlerine... asla söyleyemezdim veda sözlerini... ve otobüs hareket etmeye başladığında gözlerinden uzaklaştığımı, onu delice özlediğimi fark ettim... sonra ismail ayaz’ı hatırladım. kim bilir belki birgün dünya çapında olabilecekti... sonra yimpaş pek de küçümsenmeyecek bir zincirdi... adalar’da kayık lale devrinde göksu’da dolaşmak gibiydi... içim acıyordu ve birşeyi daha fark ettim. açtım, canım çiğbörek istiyordu... bir şehri güzelleştiren denizi, martısı, binaları, sokakları, caddeleri, havası, iklimi, insanları değildi... bir şehri güzelleştiren, onu katlanabilir kılan o şehirde aşık olup olamamaktı... ve ben dünyanın en güzel şehri eskişehir’den, dünyanın en kötü şehrine, istanbul’a doğru yola çıkmıştım...


yeni yüzüyle epey değişen gelişen memleketim fakat ben yinede eski gödene günlerimi, bahçeli müstakil evleri, çıkmaz sokakları, akşam baranalarını, kuşçu kahvesini özlüyorum. yaşadığım onca şey öğretti, konya geçmiş, şimdi ve yarının olmadığı bir şehirdir.


ıq türkiye sıralamasında sürekli zirvede gözüken bir ilde, neden hala bangır bangır seçim arabalarıyla şehrin bitmeyen jet seslerine birde siz ekleniyorsunuz ? seçim arabalarından etkilenip vereceği oyda karar değiştirecek bir kitle yok zaten. gına geldi.


sözlükte torbalılı kızlar var mı merak ettiğim başlık. malum torbalı köy yeri gibi, güzel kız olur diye tahmin ediyorum


hem gezmek hem de yaşamak için çok iyi bir yer ...


izmir'i bilmem de ekşi sözlük tam bir bk çukuru olmuş. şu başlığa yazdığıma bile inanamıyorum, sırf tepkimiz notumuz olsun.troller pavalı köpeklev cenneti, afferim yönetim, iki tık fazla olsun diye girmediğimiz kılık kalmadı...


saçma genellemeler yüzünden böyle bir algı var maalesef. ama ben özellikle doğu karadeniz insanını çok seviyorum (evet anne tarafından doğu karadenizliyim). çalışkan, dürüst, vefakar ve gözü tok insanlar. genelleme yaparak nefret eden kendi bilir.


öncelikle öğrenci şehri denmesinin sebebi, yerli halkıyla öğrencilerin mekansal olarak ayrışmasından dolayıdır. yerli halk yoksul, eğitimsiz ve kapalı bir yapıya sahipken, öğrenci denilen illet çoğu zaman maddi durumu iyi, gezmeyi, eğlenmeyi seven, memleketinde yapamayacağı her şeyi zamandan, mekandan ve insandan bağımsız olarak yapabilmektedir. 1+1 evlerden köşeyi dönen ya da esnaflık yapan halkın öğrenciyle teması vardır, geri kalan öğrenciye ya alışmıştır görmezden gelir ya da hala sindirememiştir nefret duyar. bağlar, adalar, çarşı dışında gezme fırsatı bulamayanlar burada kızların teklif ettiği, üç günde günah gecesi yaşayacağı bir yer olarak görebilirler. amma ve lakin öyle değildir. yapay şehirdir bir kere iki üniversiteye sahiptir(+açık öğretim) tek merkezi vardır. bu durum mevcut merkezde yığılma olmasına sebebiyet vermektedir. her kesimden öğrencinin burada olması göze batanların ise tahrik edici olması bu düşünceyi beraberinde getirmektedir. dönem sonu memlekete dönenlerde erkeklerde küpeler çıkmış sıradan bir kot giyilmiştir, kadınlarda taytlar çıkarılmış kotun üzerine uzun tuniklerle popo kamufle edilmiştir. yapaylığı da buradan gelmektedir. herkes durumuna göre yeni bir kimlik sahibi oluverir birinci sınıf bitmeden. insan kendisine söyleyebileceği en büyük yalanları söyler bu kimlikler edinilirken. öte yandan 24 saat açık börekçileri, yan yana dizilmiş clubları vardır eskişehir'in, birde çorbacıları, meşhur tostçuları. bir günde bir kişiyi üç defa görürsünüz, istemediğiniz kişiyse beşe bile çıkar. sevgilinizi aldatmanız zordur, zira sevgiliniz ya da onu tanıyan birilerini kesin görürsünüz. illa aldatacağım derseniz tramvaya binip bilmediğiniz bir durakta randevulaşabilirsiniz. yerli halkın zulmüne uğramazsanız orada da. son olarak da ağabeyler vardır, öğrenci ayarlamaya gelen, biraz paralı orta sınıf bir arabaya sahip. götürmüyorlar desem yalan olur gece yarısı börekçiler orta yaş sendromundaki ağabeyler ve kaşar kız kombinasyonlarıyla dolar. çeşit çoktur yalan tektir eskişehir'de doğruluğu da pek sorgulanmaz zaten, yaşanır ve biter. eskişehir için söylenenlerin çoğu yalandır gelip yaşanması ve anlaşılması gerekir yoksa her fırsatta aklın bir köşesinde durmaya devam edecektir rivayetler. seyyar çorapçı ağabey ve seviyorum dayı da ilk etapta korku verir, ancak biri çorap satma diğeri de bitecek olan şarabının yenisini alma derdindedir.